— 10—

Tε0 Tjv ixrinhv pro vulgato xsᷣ*i ⁊ iæπιιμινB BERGMAN jam prius ex eodice Lugd. Bat. dederat articulum, qui sane vix omitti possit, servata ta- men particula 7ν. Quodsi nos fortasse in tanta codicum mss. constantia ma- limus et ipsi tueri particulam ⁊⁶, et lectionem codicis Lugduno-Batavi xεαν 78 Thu lrriαmν suscipere; accipiendum est ⁊⁶ν pro Latinorum quoque, eliam, cum vi intendendi et affirmandi. Quo quidem sensu a Tacito maxime usur- patam esse saepe particulam que, multa cum sagacitate docuit WALTHER ad Taeit. Annal. I. cap. XXVIII. col. I. cap. LXV. Vid. etiam DnAKENBORCH ad Lir. V. 27. 1. ZEUxE Viger. p. 520. Ad hanc intendendi affirmandi- que vim, quam obtinet particula 1⁵, fortasse non attendit Cl. SrALLBAUM ad Plat. Phaedr. p. 242 B. Platonis verba haec sunt: 2. Hvin EusXXov,“ va9⁶, T5v TOTa*ν dα aεv, T5 Jdai⁵νμν ς△☚̈ Hα 75 ic ε8 G„H6v 104 Yi*νεοσνσααρσάι έννυνεεν. Scilicet nihil pertinent ad hunc locum, quae monuit G. HERMANN. ad Sophocl. Electr. v. 873,„particulas 7 al interdum etiam „poni, ubi non diversa nectantur, et ubi, si rem severius expendas, non „sint admittenda.“ Haec igitur huc non pertinent, et Hermanni exempla a praesenti longe videntur esse diversa: hic particula ⁊s minime respondet conjunctioni al, verum illa Latinorum etiam sive quoque reddenda est, ut sensus sit: quando flumen trajicicbam, Daemonium quogue alque signum mihi oblingere solitum. Quod autem legitur loco a Stallbaumio laudato Plal. de Rep. p. 602 B. T 1 rο△α τ lν μυυυ εig, id in rem suam lau- dare Cl. Stallbaum nullo modo debuisset: ibi enim non de duobus isdem- que non diversis hominum generibus dicitur; tune enim dicendum erat 7⁰⁹ roXXOIS TS kal τ018*ν sidν-, bis posito articulo; verum de uno eo- demque genere hominum, quod ita respectu diverso consideratur, ut et ol

roXXOl esse et o ⁵μmυν εddòοτε esse dicatur. Sic autem semel positus