58

eo quod est péavree rüg du“ AAoς οα& Aodng n' Bred. r. J. ipsam Asiae superioris dominationem, non universum regni tempus significari voluerunt. Nam a quo tandem anno talis dominatio computanda fuit? A Phrartis anno secundo aut ultimo aut aliquo? Dubito. Etenim non ille, sed Cyaxares Asiam perdomuit. Et hoc quoque regnante quod poterat esse Asiae snperioris imperium ante quam Ninus eversa est? Patet Herodotum, si ipsius Asi- atici tempus imperii significare voluisset, nisi a Nino diruta calculum subducere non potuisse. Tum vero summa annorum existeret quadraginta sex vel septem: quod abhorret ab illius loci sententia. Relinquitur id quod unum esse verum existimo. Quemadmodum enim ille, quum Assyrios scriberet I, 95 annos quingentos et viginti imperium Asiae tenuisse, non summum imperii florem, sed universum regni tempus a Nini inde aetate comprehendit ¹), ita Medorum regnum I, 130 a principio per annos centum et quinquaginta sex stetisse narrat, rectissimeque terminos constituit annos 714 et 558, inter quos spatium interest centum et quin- quaginta sex annorum. Hoc scriptoris fuisse consilium, vel hac de causa consentaneum est. Paulo enim ante quum exposuisset, quemadmodum Medi libertatem et imperium amisissent (NMdOG Jrrbrrαmſ), nihil aptius erat et accommodatius quam commemorare quamdiu libertatem simul et imperium retinuissent. Quod accurate significavit ita, ut id tempus quo Seythae Medos et libertate et imperio privassent, eximeret et ab CXXVIII annis, quibus Medi principatum tenuerunt, excluderet, vocibus usus αeρσς 6σσꝛ⅛⸗Eadem de causa tam amissum quam recuperatum a Cyaxare Medorum imperium praedicat 2). Sic tantum abest Herodotus ut parum sibi constans reperiatur, ut magna vis ei et injuria illata videretur, si vel unam literulam corrigeremus. Ideo repudianda nobis videtur emendatio Niebuhriana ³), quna nodus dissecatur, non solvitur: εsανπτεεσς zis— doo Aoins ear Bre r v r Op r en exαmρι˙ον, r⁴ααρς ι σ.˖çw Ta. νoν, rguνοντιηα τυνν εονπσνσαασς Nec magis necessarium videtur quod Hitzigius(ad Jesaj. p. 295) legendum suadet: er Érel ε᷑εμαυανεον dρν /déοντα, m.⁴⁵ε ☚ 30 oi Ta. Jplov, Touεεικοωντια Sν déoOvrd.

Initium regni Medici videmur nobis indagasse. Restat ut ejusdem exitum certa tem- poris nota definiamus. Nam ita speramus fore ut illud quod posuimus regni Medici spatium CLVI annorum, quam maxime testatum atque manifestum evadat. A re minime qubia

tus; tum Cyaxarem proponit, ubi Dejoces erat memorandus. Neque Herodotum satis intel- lexisse videtur, scribens Adouptovg urrd MIy wM‿mτιαν˙ναάαι, quum Herodotus Medos ab Assyriis defecisse narret. Patabat nimirum, Herodotum I, 95 eversi a Medis Assyriorum regni mentionem ſecisse, et quum regnum deletum esse ratiocinaretur circiter annum 880, Dejocem autem Ol. XVII. regem electum reperisset, cogebatur ut longo temporis intervallo Medos judi- cibus usos esse statueret.

¹) cf. de reb. Ass. p. 23— 27.

²) Her. I, 104: oi Müdoα ortigaadres roẽoν ‿ᷣκυιν,οοσνιναυε εσσωεντes f νε, Tg dꝓνρσς εανσρe-

Auν˙ασeαν Et I, 106: 2ο rO(rG Sa. Te e enD z02) Lneechsaue riy àg ενν Mndoc. 9) kl. histor. Schr. p. 199.