Druckschrift 
2 (1843) {Sive De vetere Medorum regno
Entstehung
Einzelbild herunterladen

17

irm Non enim, ut Anquetilus voluit¹), ex occidentali Caucaso, sed ex Indico, quem Hinduhusch hoödie nominant, Arii descenderunt. Is vero idem est atque ille qui libris Zen- dicis nomine Albordy i. e. mons altus celebratur 2). Quod nisi ipsa Sogdianae vicinitas declararet, locus saltem probaret qualis est in Zendicorum librorum volumine ³), ubi legimus monte Albordj flunien delabi magnum, per quod semina deferantür in Margianam et Sog- dianam. Flumen autem illud, quod Margianam irriget et Sogdianam, et nisi navibus transiri non possit, quod aliud esse dicamus nisi Oxum) 2 Accedit aliud argumentum. Albordj enim, mons ille deorum, mons vitae(Zendav. I, 84), sedes lucis et beatitudinis(ibid. II, 226. 245. 250.), umbilicus terrae, unde montes reliqui omnes geniti sunt(Bund. p. 71), qui supra omnes terras elatus est(Vendidad p. 324), divinumi illud cacumen qui fons est aquarum(Burn. Nacna p. 238), ubi Oromasdes ipse sedem habet, ab Ariis fingebatur tan- quam is unde solis et lunae et siderum cursus quotidianus proficisceretur eodemque circum- actus rediret ³). Quod optime quadrat in Caucasum Indicum. nam Ariis, qui Sogdianam vel Bactrianam incolebant, sol et reliqua sidera super eodem monte quotidie oriebantur, et cursu ad meridiem occidentemque peracto, post eundem ad septentriones redeunte quoque vespere se recipere videbantur 6). Ceterum constat illud etiam, Caucaso Indico idem acci- disse quod Pontico. Sicut enim hujus nomen illustrissimum a Graecis Alexandri Magni tempore ad orientem versus procedentibus in Indicos montes transferehatur?), ita qui sacer

9

Ferjdun, Gustasp, Zorpäster. Hann. 1829) tam parvi momenti sunt ut refutatione non digna sint. Cf. praeterea Ritter, Erdkunde 8. Theil, 3. Buch, p. 38 sqq. Hammer Wien. Jahrbb. IX, 7. Halling, Gesch. der Skythen, Berl. 1835. p. 134 sq. Ceterum nollem Burnoufus(p. CIX) provocasset ad Amm. Marcellin. XXIII, 6, 69, ubi qui dicuntur Ariani vivere post Seras, Boreae obnoxii flatibus, ab iis Arianis non distinguendi videntur qui Drangianis finitimi erant. 1) scilicet ea seductus opinione quod Urmiam, Zoroastris patriam, in occidentalis Caucasi regio- nibus reperisse sibi videbatur. Sed hanc non tam in Armenia, quam in orientali maris Caspii litore quaerendam esse, probavit IIallingius I., 6. p. 97. sqq. 138. 230. 125) cf. Burn. Vacna p. CILXXXV? C'est, je n'en doute pas au pied de ces hautes montagnes et on de celles qui se rattachent à PIHimalayà, que nous ramènent les textes les plus anciens et les plus authentiques du Zend- Avesta; et je ne crains pas d'avancer que Pedaier Leeatif de ces textes coönfirmara ce resultat de la manière la plus positive. 23) Jescht Mithra Card. 4.(. A. II, 222 Kleuk., Zendav. trad. par Anq. d. Perr. II, 206 sq.): sur cette montagne(le redoutable Albordj) élevée sont des päturages abondants; Peau bienfai- Ssante multiplie les troupeaux qui Sont dans la bouche du Var-Oruapé, cette eau qui ne peut se passer qu'en batteau, qui donne la semence, qui la porte sur ces(lieux) qui la desirent ardemment, Moôore Dlaru) et Galo⸗ cf. aliine 1. c. p. 87. 1 4) cf. Rhode l. c. p. 92. p iup.. 5.I. 5) Vend. Farg. XXI, p. 383. et Jesche Josch p. 235. 6) cf. Rhode p. 91. Ritter Erdk. I. c. p. 46..9. ) Strab. XI, 5, p. 421. Arrian. Exp. Al. V, 3. 29dit