16

lentinianae, retulerunt, explicari potest. Valentiniani quae eandem cum Deo patre naturam habent, dextra; quae autem ex materie originem ducunt, sinistra vocave- runt. Irenaeus lib. I, 5 tradit: 7 ν αreᷣα α αoσαa eνιτι, τν τε dJ à0O0Op- —iν αάειτ, rovréore r Juiedy, à dn desid, α α, alαl τ έέ τν πα˙αςα ναι τ tans, d dιοσντεερ ⁴αeλκασο Theodoretus haeretic. fabul. comp. lib. I, VII ed. Schulzii p. 300. A6Tονοι-⁴ορσνσmπαιν τ‿νν Se iα αα Gαοσαυέα τν τmτoυχεινι proιν⅔ εένw⁊Iü⁴ Ddͤ prk, A desid ελό‿ς, α* ν τ νƷμ, därre dονιμανοννσνε ταννιαια ς ενε⁵νν τι e εασασασεμραόι αeεμνεεωνα εdιοποιναννσσσα ασ° Ut taceam lectionis varietatem, quae in aliis libris invenitur: ꝓnoly, εοοσ—oxi, facile quisque intelligit, vo- cem àHiœegd male transpositam esse, et pertinere ad verba: dmτe dνομαοναα Conf. Grabius ad locum Irenaei laudatum. Annotavit, Marcionitas similibus formulis usos esse. Legitur apud Origenem vel Maximum in dialogo p. 37. Toë αά☚ ν oο εινᷣ Qναα ι εέꝓφμέςσεαα ς, A†α˙ε D, Sesedv, roı 2⁴αααν οανμνς αα εένέρεκα σσ⁴ οs, rounpo, dpοmσωεν. Ortam esse illam Valentinianorum sententiam ex Pythagoricis coniecit Massuetus ad Iren. I. 1I. Pythagorei scilicet, teste Plutarcho de Is. et Osir., duplex rerum naturalium principium distinxerunt, alterum bonum idque dextrum et lucidum, alterum malum idque sinistrum et tenebrosum vocarunt. Addit Mas- suetus: quum animalis substantia ex conversionis motu ortum duxisset, hanc bonam et dextram putabant Valentiniani, utpote quae ex bono motu initium duceret; quum vero materia ex passione h. e. ex anxietate, tristitia et metu orta esset, hanc malam et sinistram existimabant, quod conturbati, nec sui compotis animi motibus originem acceptam referret. Dextra siquidem pars felix et bene ominata, sinistra infelix et infausta a veteribus dicebatur. Quid tam dextro pede concipis, ut te co- natus non poeniteat. Iuvenal. X.—

Quid significet Prunici nomen, disceptatur inter viros doctos. Alii ex lingua Graeca, alii ex Chaldaica sive Talmudica vocabulum deducendum esse arbitrantur. In Etymologico magno haec leguntur: xooryeinovs, onpuuipee rotg diαρ⁴ς, a d ³.ν˙ οςσ τoν ioοπαιαυναμενοςα εν ³ν ēέoντασς eνια εααν ⁴αέανααᷣeνοωνπταςι νπσάνς oεντιιν 1e7S). ead el ueεν τοds νoτ‿ις σπρναιαινε, Jiνεrαν παρ τνν νπρννο πωνsedννᷣναα το˙ vενναο⁹, rpG6v*ενοας, za*l mπ(οναωσ τũν, ei rotg dAAorg, αρ⁴ το εναέιιόαͥ B⁴εντυ, à nuuie⸗ T0 ,†νρ νε᷑ra osveο α ν⁴ςσς τοι ο a⁴ςε eis rir ou dicß So†ον, pobveteog. Epiphanius, ubi de Nicolaitis exponit, dicit: IIpobrioy 2⁴αeν eleπσαι,*τν˙ ν orm èrαααν,εiας ν εeυκeσπηυμρdας εεεεννεις eν 7½ v³ xοbe6ενον Aa†eiao uropalvet o 6ρνναιοσν 809s d wegeipnuo. Ad haec verba Dionysius Petavius notavit: xpouνννο Hesychio baiulum ac mercenarium significat. Duas igitur habet significa- tiones, sicuti duplex forma vocabuli invenitur: ροꝓνισαα et oννοꝓ. Significat et eum, qui onera portat, et illum, qui libidine capitur. Non male comparatur voca- bulum Seps. In eo similiter notio cupidinis atque lasciviae inest. Quod eorum sententiam commendare videtur, qui statuunt, æounnos deducendum esse a praepo-