2

buisse ostendit. Denique e Marcionitis natos esse Naasenos, quam sententiam Fabricius ad Philastrium proposuit, falsissimum est.—

Auctor Ophitarum Euphrates quidam exstitit. Hoc testatur Origenes libro IV. contra Celsum. Dicit: obroe 0d dνασα ⁴ἀσ τeν ττοειναιμιαισαιιανεον dνε εμρασι σφε 2α Ppuærordrou, d oue dονππσνοο, ν εmνs ταο ⁶†μ, Aαν ος Ʒꝓei, geννονναν dπωιετα OqTHοααν Qϑ☛ρν˙σ, Eoq;pdτν να̈ doννꝙνᷣπσάνꝛ τιν eeσσ⁵εον εννωνQ᷑☛ν5ν 16,/ν. Quis fuerit ille Euphrates, ex alio apud eundem Origenem loco coniici licet. Moeragenes, cuius etiam Plutarchus in Symposio et Philostratus meminit, commen- tariorum quatuor libros de vita Apollonii Tyanensis scripserat. In iis hand igno- biles philosophos ab arte magica Apollonii captos esse, cum ad eum tanquam praestigiatorem accessissent, retulerat; et in his Euphratem. Quam rem narrat Origenes his verbis: G0rAGe eserdoα, rreeν ore 7α †ρᷣμ⁶σωνοι;dοσνπασ⁶ε Eeœν αηνε(magia), ei u, dνυρα⁴α̈ε τ εiαχαρμμε νπαάα MOνσασφυναι τν Amπ⁷wo To Tvανεέόέέιςσ‿ εαέαφςω νQαι †ρμάοσ‿ν emeσομμνπνμονενινιαιιινν ev olg b*Qοσιντινις, dXAd, νιισοσꝙ d—σσν eλόη να νπ us Arro⁴.λυννι αeλ αος e d νε νακς p⁵ιασαꝓsνς ς ττνος Tönra oy eidelSGvr, ey olg, d,* reph EcSgãron denfgαꝓro—.

Jam quamyvis Philostratus fidem habendam esse Moerageni neget, dicens, li- bro I, cap. 3: 0ð 7⁴‿ν M oigHarevee re rgogezsreν, 4Ai., y SvyriSéyre ee A-ro⁵λμόιριο rérraga, rol³ d τν τπε τνν ˙ν dνννο⁵ασανσε: tamen quid Origenes censuerit et quem intellexerit Euphratem, ex loco cognoscimus.

Namque apparet, intelligendum esse eum Euphratem, quem ex Apollonii historia novimus, cuiusque familiaritate atque amicitia etiam usus est Dio Chryso- stomus. Is fuit Alexandrinus; vixit sub imperatoribus Vespasiano, Domitiano, Nerva, Traiano, Hadriano, atque varias terras peragravit. In Syria, ubi versabatur, eius disciplina usus est Plinius, quum adolescentulus militaret, h. e. tribunus vi- ginti circiter annorum esset tertiae legionis Gallicae, a Vespasiano in illam terram remissae. Conf. Plinii epist. I, X et Gierigius ad h. IJ. Euphratem penitus et domi inspexerat Plinius. Quantum mihi cernere datur, inquit, multa in Euphrate sic eminent et elucent, ut mediocriter quoque doctos advertant et afficiant. Dis- putat subtiliter, graviter, ornate; frequenter etiam Platonicam illam sublimitatem et latitudinem effingit. Sermo est copiosus et varius; dulcis in primis, et qui repugnantes quoque ducat et impellat. Ad hoc, proceritas corporis, decora facies, demissus capillus, ingens et cana barba: quae licet fortnita et inania putentur, illi tamen plurimum venerationis acquirunt. Nullus horror in cultu, nulla tristitia, multum severitatis: reverearis occursum, non reformides. Vitae sanctitas summa, comitas par. Insectatur vitia, non homines: nec castigat errantes, sed emendat. Sequaris monentem attentus et pendens; et persuadere tibi, etiam cum persuase- rit, cupias. Jam vero liberi tres, duo mares, quos diligentissime instituit. Socer Pompeius Julianus etc. Sic laudes Euphratis celebrat Plinius eiusque admiratione