De craterae loco.

32

„günypt. Quidni putemus Aristarchum, qui 69νιννοοο voce genus, addito nomine substantivo „.νένπιαασαα‿ς speciem avis cujusdam significari putaret, cum verbis 50νιεα d'ωᷣς ανρπασνα dοeμιααι comparasse similem locum 3, 372, ubi eadem Minerva avis formam induta avolasse dicitur. Scholii, quod huic opinioni obstare videtur aony eixν⁴α.&!60 d60νέονοQ ⁴ di ς dni. r. J. initium in solo cod. Harl.— sie seriptum(r&ony elxula)— invenitur et facile ex simili alterius Homerici loci XIX, 350„ d' oοn eizula comparatione oriri potuit. Ad hoc Aristarchi nomen ea prae se non ferunt. Quodsi Aristarchum aliam avem, non aduilam accepisse putamus et Herodiani I. l. extrema verba ol deε Vinos 001eυ οντ Qαοημμιμυιυωννε οd dè, eν 0νεέον obL' 4ε*εο αι, αο τ ιατς ενν εν zα⁹ ômas comparamus, fortasse non ineptum erit opinari, Aristarchum quoque nomine substantivo dvrαd, cujus ultima syllaba ut in nominibus proprüis quibusdam ejusdem exitus(Göttling Allg. L. v. Accent p. 129) correpta sit, avem in dn (camino) degentem designare voluisso, quae persona Minervam eo magis qeceat, quum eadem dea 22, 239 αmπ ϑ'ιiςαάᷣναάαdενιος ν⁴*αέκeν⁴ιοο uaado,

Eer' dvaisaoα, Xε2ε⁴ςι ed— dvri»

in hirundmem in iisdem locis versantem commutata sit. Non igitur id, quod viri docti ex Hebraica voce et ipsa dubiae significationis dνοmπμαιααmν aquilam fuisse demonstrare student, cf. interprett. ad Hes. ed. Alberti. in v., me impedit, quominus dedmππu avem interpreter en ddva in camino versantem“, sed propter metricam illam, quam dixi, difficultatem dubito, an Nitzschii mπωασe vel, duod malim, dvomœha, v. Faesi. ad h. I., neutr. plur. adverbii loco posi- tum, praeferêndum et av ν⁷νꝗ Gν interpretandum sit. Certo, id quod nobis summam rei con- tinet, Minerva per tecti foramen evolasse putanda est, quod satis amplum fuit et proxime subjacentem focum in tecto apertum. Ita rem cogitare jubemur et natura rei ipsius et antiquae regiae domus exemplo, in cujus tectum amplo foramine interruptum sol infusus ipsum oeci solum illustrasse fertur. Herodot. VIII, 137,§. 6 sdg. e αντα Ggaolsis(Macedonum), r0ν μιοσσο ιςσι d⁊οοσσς, vdo zar⁴ 21- ²aπ οdονeν 6 10„ 0IzO 89 ν 6»1¹s, elnce, 9201c676 Veeinienos.„MLlG9ν ε d*ανν S„ο ³μνέμιαιννo‿μμον τον⁴e G.,*ειτε⁴μυπν, deigas 10 1110*. 6 ⁴εν σ Tavdvng ke„l 6σποε, ol T0E0G190, gGrασσ SrmenAI7u2v0, dig ναοωυσασ rað?raæ: d πανς(Perdiccas auctor regii Macedonum generis), érνyxave yd xυνν νἀeσινασν lας τα⁴e„Aexdμεᷣ α Saole 1 3edo: 1ε ισρσ/ι 27 uανααᷣ.mνε 1 α 105 01vOb r0„ 110v, ⁵ο̈⁴νασςσ ε,&e 10„ 261νπνν τος dονοαᷣeυμ οςσ ον*νμεον, dανo adνν⁶ς τε α ol der' exelrov.

Jam in annotatione 39"s prioris partis p. 30 causas significavi, quae me impulerunt, ut crateram in aedium descriptione proxime uνν oeci, per quem ad mulierum oecum accedunt quemque supra αοσαατoso nomine appellatam invenimus pag. 23, v. l et 33, in loco litera n notato collocarem. Vossii sententiam(ed. stereot. I. I. ad et ed. letis p. 458, 13. 14 ²), quae rationi a me propositae obstat, ibi, quum brevi rem complecti coactus essem, praetermisi. Quodsi de Vossii causis ex locis, quos citavit, recte divinavi, ita colligit.— 17, 365(vide Voss. ed. I, p. 458 n. 13) Ulixes mendicus in suarum aedium oeco„(d*) Lnuey lr-ασν ενν⁴‿ιςα qdοτα εαστον να. 1. 4. Quum autem de oeci limine, quod ex aula ingressuri transgrediebantur,

²) Annotationes ed. principis p. 428, 14 et 448, 24 consulto praetermisi, quum infundendi modus, qui his locis

dezeribitur, et in Vossii rationem et in meam accommodari possit.