30

oeco fuisse dicunt cf. Petersen Zeitschr. f. A. IX, n. 25, 3. Heft 1851, p. 196 n. 99. Qui quum praeter Bötticherum„über das Heil. und Prof. S. 18, ff.«, qui liber mihi ad manum non est, solum Phornutum de Nat. Deor. c. 28 citet, Phornuti autem auctoritatem, si quidem ed Graecarum aedium foco disseratur, in dubium vocet C. F. Hermann. in additamento ad Beckeri Chariclem vol. II, p. 24 med., verba nonnullorum auctorum subjiciam. Praeter scholion illud supra exscriptum, in quo 10 Aεαροmν εοσeνα⁴ἀ⁴ σ νει ο ρ⁴οσπυαυέεένον qdicitur et Vestae péag, ex quo 4⁴ενσ lν ατνꝙ έςσν εςεο αο ε2ονοσα, v. supra pag. 16 med., certiora hujus rei argu- menta sunt haec: inprimis Aeschyleus Joeus Agamemn. 1055(1014) sqq. obrοο ϑοαaν ⁸d 6*αωοι ονονQ—Cd⁴ᷣ

rolεννꝑ τ ν„ναο orta εναοσͥ ι

Eo*ννQκν Ʒ⁶ uμα εατο σφ⁵ρσσm– πυοσ ν. x. J.

Cui addere licet verba Galeni infra accuratius tractanda de antidot. A. y. ed. Kuehn. T. XIV, p. 17: 2lι⁴ o⁴g cyeods dντασ τμασmHφM⁶αμννηoεαοι„lvoprcs uey⁴νο 11)„ ε̈ν εᷣσπσlaν,' Ie val- 0uι τ πμνοο, ε ⁴μέ⁶ειςα εασάάυσαασν Sεeεντειςσ τα.. 4. Tamen hac in re Hermanno J. l. assentior, quod oecus ei focum non ita complecti videbatur medium, ut geometrae dicunt 1 ½ϑ⁴‿ςςσον ⁷⁶ον αάmOιιιέι 160„ 80AMTGv. Illud quidem ex iis, quae mox de patris et matris familias sedibus disputabimus, apparebit,&oxdοαν illam proxime fuisse recessum illum oeci, quem νν nomine vulgo appel- lant, quemque eundem viam ad mulierum oecum aperuisse supra jam cognovimus.

Alterum focorum genus, 1auσπέκαε, brevi absolvere possumus, quum et Homeri inter- pretes et alii grammatici de hoc vocabulo satis dilucida tradiderint. Immo poeta ipse duobus locis, quibus eorum mentionem facit 18, 307— 345 et 19, 63, Aauαπηg ita describit, ut de ratione atque usu illorum foculorum satis liqueat. Libri enim 18mi versu 307 refert„(Proci, quum advesperavissct v. 306), adrirc Jauαεsαeς 2021 G 1.τααασ ενάνν&μμεένασε⁶σιο

ogoa αε⁴νοιεένꝗ πο Sddœ ecyxxee i*α, adα πααςα, πεακεοʃετνα‧»Oν zε̈ᷣνεᷣαοσκνιαα ⁶αἀε, l dαdας ε⁵ε‿ννιανονꝑ οιιν⁶ςσ d'αε‿νρμάσιυο d⁴μρνρσχ Oυασασꝑσο αααε⁵ςοοοσ. ⁊. 1. J. Etiam altero loco servae Ulixis Auνμηπανοae curant, 19, 63: nxõe d'αᷣmπ dνη̈αανπτνmυυ Tauddis 9G10, dA2a d'ννατ nipcxuν α αοα, οας εμμμιμν ⁶ς ⁴|ʃ‿⁶ς‿α.

Itaque, quamquam posterioris temporis usus varias vocis significationes admisit, facile id eligemus, quod ad Homerum conveniat. Galenus i in explanatione vocum Hippocratis p. 512 ed. Franz. ad vocem Aaurri haec annotavit: ν ot. 101101 qœxvνον 0*O&lα‿ειονοιꝶν, 3„ 16 deur s— meεοl*οισμν τρm0ωwt Cν. IIοα αeνετοο ος οσαςσα ²α udaοοσmτα αοωνσ deνιμιι, d SAc re arerdlero αοεςονπια.2. AAld α ϑ⁶s(sic) 2d ⁶ꝗ 2ιeςννς Sν, ö, ze(sic pro r) T.‿νμέσπνπην o⁶eνοωιισςεεαα. Prima Galeni interpretatio significat aut„»pharum, qui in turribus suspenditur, ut navigantibus praeluceat“ v. Foes. in Oec. Hipp. in v. aut, quod equidem praefero, laternam, quae fere cornea erat quamque e. g. e navigiis suspendere solebant, ut praelucerent. Neque enim, quem vulgo Attici œœewéy nominabant, i. e.„facem aut taedam aut lampadem“(Nunnes. ad Phryn. in v.) designare voluit interpres, sed quem oı π11 hoc nomine appellabant. Eundem igitur Lwνν mente concepit, quem Attice scribentem hac ipsa voce exprimere vetuit Phrynichus Oard:&n zie 1aαιτα⁴α‿⁴doς, dadα 1 ε τον νεέ αmσνον e. 10510 ds Auννν ½α cf. doctam Nunnesii annotationem ad eum locum et Olympiodori Alexandrini verba in commen- tariis in Aristotelis Meteoron lib. 4, 49, quae apud H. Steph. ed. Didot. in v. allata invenio: