29

Tertius locus, qui fortasse te permoveat, ut januam a dextro oeci virorum latere aper- tam malis, est 22, 399. 400. Euryclea ibi recluserat oeci mulierum januam, quam Telemachus pulsaverat, non principalem illam, per quam ex oeco virorum mulierum domum intrant,(ef. quae annotavi in interpretatione tab. I, fig. B in extremo prioris commentationis folio et ibid. pag. 30 ann. 39, v. 10 sqq. a superiore margine), sed quae ad 1auονꝙ ducebat quamque numero 8“ designavimus. Inde ad oecum virorum jussu Ulixis progrediendum erat cf. v. 401; patebat quidem via ex 8“ per 4, 7, 6, 2 ad B, sed nemo negabit, multo faciliorem futuram fuisse viam per fictam illam januam inter*—ϑ˙, quae e 1ο in ipsum oecum nullo circuitu duceret.

Tamen equidem non ausus sum januam illam in aedium imagine appingere, quia omnes locos, de quibus disputavimus, aliter quoque interpretari licet et tribus illis locis non eae res describuntur, quae vulgo accidunt, sed insolita et praeter consuetudinem facta enarrantur. Ad hoc, si janua illa inter mα0ꝙe vera aditus ex oeco ad 1ισν apertus fuisset, jure tuo quae- rere videreris, quamobrem proci, capitis dimicatione jam imminente, quum et 69⁰9 0y sive postici memores essent, per quam in Tæονν atque inde per οσωσν⁊¶ in aulam et ad aulae portam perventurum aliquem esse sperarent(22, 132), et omnium periculosissimum exi- tum per ipsum 7r00,9 00» domus, in quo Ulixes stabat, tentare vellent, ut per aulam in urbem effugerent(22, 76), fictae illius januae inter a* ϑℳ, per quam ad 1αυοσ exitum et 7r000½¾0 in aulam pervenire licuit, mentionem omnino fecissent nullam.

Jam vero, ne infra in argumentando impediamur neve ipsa poetae verba ad oecum viro- rum relata saepius dubia videantur atque incerta, compluribus rebus, ut foco, craterae, qua in conviviis utebantur, sellis patris et matris familias, 9 ορντον, aliorum, quos certo oeci loco in conviviis consedisse constat, suus cuique locus assignandus est.— Foxdoaæv eundem focum domus fuisse, quem Vestae sacrum habebant et propterea posterioribus temporibus korlag nomine appellabant, certum est. Per iorlyvy enim, quo modo Iones orlaæy nominant, tribus iocis 14, 159; 17, 156; 19, 304 jurant hospites, quos prope ipsam soxdow sedisse constat (ef. de 17, 156 supra p. 23 post med.; de 14, 159 cf. 14, 74 sqq. cum 420 sqq.; de 19, 304 Infra). Idem dicit Eustathius 1756, 25 oerla al orla wrlςᷣ ενν εσἀ⁴ͥ 0voν, 2ν ꝓφν 29 ονꝙ dοπμιαα μõ αεĩ ⁵ϑοριτιοeνννα ⁶έρα rtνσ, erdlovv Eorlav, du 1 σωνειασσναι ⁷τꝛν οεν duν αε. P. 1523, 28 autem 20x½0 16 SOrly ssoriou πυνοσ αdς zα εν τος ε* qaiverat ον Oduoosd era„en' soxdy Sv oviyjoe d ποεει(7, 153), ad quae verba idem Eustath. p. 1575, 39 dozer„doο zædrd eluat sorla wal lorla al soxdo cf. p. 815, 8. Quare alio loco, ubi singula focorum et ararum nomina discernere studet, leve tantum discrimen invenire potest p. 1564, 30:&0xdòα dε, οeς ⁴αμιυπαυιη νυνονμιν επνν e„ie. 16 ννεν ꝙ†φᷣροeυν gorlc A4„.ο ϑ πτμινοσαιννιάιον εσσ*‿ α Gαιανεν νον, quae politius limata Devarius in indice expressit ad v.&xla örν oXdOα*Gιεν Qμμ̈οωντα αἀ 1τηο⁶ςσ ⁵ιοπεανν z*ιυν ꝙναμεναε ε yijg, ai òe πανee ³oοπ⁵ασ Qμmοçłt: cf. Et. Gud. p. 213, 28 sqq.; corruptissima autem tradit Ammonius p. 32 ed. Valck. Forma So½οασς qualis fuerit paucis tantum grammaticorum testimoniis demon- stremus. Scholion vulg. ad 2 71 et Eustath. 1939 init. ad vocem s&oςᷣdοα ita: ενϑνα 10 nxe zœlerat. 20½ ϑε„⁶G 10 Qέdoς ode dν 119 Syyodueos. Quibuscum consentiunt Suidas Foxdoa. soxdα qfα eal29Jas uro)os a² Aunuuietos 17„ 1 εꝓ½νυασασ Spos, dA³νν õ,εέα◻α ε 1:0. 7 0, αlʃο d α modς Lœτοο⁶ςσ τ⁴ ν σσι 2ςα LArn soxdoas zcdei et qui multi idem similibus verbis repetunt. Novi aliquid habet Photius, cujus verba Alberti. ad Hes. in v. Soxdοα n. 5 affert Eoxd α.* εκοι ι doτα σeαοιοε 10 9 e. r. 1. Locum foci in ipso medio

. 5*

De foco(à- 6 agg) et de foculis, vasis igni recipien- do(auærν- G**).