-— 33—

omne genus locorum abruptorum significat. Tertium accedit hißaroc et Hesychii glossa E: erpa. enn 130

At quae in universum adhuc recte habere videbantur, ad singulos scriptorum locos adhi- benda sunt. Qua in re, ne longus sim, utar Buttmanni delectu; omnes, quos ipse congessit, locos recognoscam brevissimamque verborum interpretationem adjiciam, 1.) II. XV., 273 pdoy ny (ErPu ara)& Nißaroc e,] kal ddo*αοςαο α éGᷣeοοοασνι, 0b apa r6 Ot rTsva aieuc ſev. Hoc uno loco Buttmannus omnem dubitationem de vi vocis Mißaros sublatam esse censet. Rupicapri enim refugium esse nullum, nisi arduum, altum locum. Equidem zétpav, duo rupicaper confugit, fuisse puto»interruptam, abscissam.« Scholium Venetum(c. A.): Xißaros: is auap- rdvusy ryjc Bdoscc, quod potest, non debet accipi,»6 05 Zarw dhtteiy Balyoyrac,— dià ro O-pos 5) dià h axrnra Cramer Anecdot. II., 445., 27.“ Scholiasta, cui poeta ipse quasi verba praeiverat „O58 äpa« etc. significavit locum inaccessum. Quod vero praemonuimus, id tenendum est„»Rupes abscissa non modo potest esse, sed saepissime est in altum prominens, horrida. Itaque non dico a re plane aberrasse Vossium et Stolbergium, quum verterint»des Gebirgs Felshaupta, et»ein hoher Fels«; nomen credo accuratius expressuros fuisse, si vertissent»die Klippe des Felsen.“— 2.) 10., 88 sinum litoris cinxit X⁴aroc εtr i. e. circumdata erant saxa praerupta(cf. Cic. Verrin. V., 56) eademque interrupta cf. v. 96. 131., quarum vocum notionem complectens Schillerus nostras finxit„gähstrotzig«(Tell 4., 1). In Homeri loco equidem verterim„starrende Felsen.“— 3.) XV., 619 rupes(interrupta), scopulosa describitur. Ita neminem offendet unda maris ad altam rupem allisa, v. 621. Ceterum vix est, cur moneam, rupem interruptam, scissam recte comparari cum acie constanter hostium impetum sustinente. Fissa et rupta saxi saepe, ut cicatrices militis veterani, non mollitiem, sed pugnam, quam et hic et illud sustinuit, declarant. Quare haud inepte utroque utaris ad fortitudinis, constantiae imaginem exprimendam.— 4.) Hes., Aon. 422. xε. Mißaroc est praerupta cautes.— 5.) Od. 13., 196 simili modo atque in 2) zerrissene, starrende Felsen.— 6.) XVI., 35. cf. supra 3.) ad XV., 619.— 7.) Hes. Theog. v. 786 55%f(Tro*⁵⁵⁴) ex erp-e aa]eißsrat 7 dο, 5 † Xjc e rupe scissa, alta cf. zœrnpepéa in v. 778.— 8.) Theognis v. 534. ed. Welck.(176. Bekk.) xsro Judroy i. e. de rupibus abscissis, saxis praeruptis ara ²SI»y 4⁰).— 9.) Pindar. Ol. VI., 64(110) nrα νεaxoc praerupta fuisse videtur;(eadem OlI. I., 111(179) ebdefexo« i. e. e5 /αοςα vocatur).— 10.) Hymnus in Vener. v. 268 de arboribus ita: 80rãc NiHaæro. At ipse Buttmannus monet, haec verba suspecta esse et aliis de causis et ob adjectivum M.... ad arbores non transferendum. Posterioris temporis poetas fortasse voce ita abusos esse.— Revera abusi sunt, neque enim solum res in alto sitas, sed etiam belluas et homines ußdrooc vocant. Nonnus Dionysiac. XXI., 341 hXtBãνoe ayra Hdnev düß; XXIV, 176. 1o1 Eoha an d dr i i 6N 356c0o neCérsc. Rex autem &Cero(v. 175) XO*ρεν οπν παρQονεοειιν αεερφ⁴α ον Etiam vox i iæroc de mari usurpatax Nonni est propria I. 1. I, 285. IIop* d.laoa, val GAnden OX, Atß d rou⁵ xekAo i. e. horridis undis ⁴⁷).

40) Hesychius weεται νißarot SPoI 2pvot, drpdpeia.— In v. Xißarov., dgœrov, Ic Sarty d)treiv Sai- voyra, 30pdSarov. ä*o 5, ſy loc py Sd-Net“ ol 38, riy dhi Se-eay. Nrneioc 38, Tdpraßo- Mißaroy, ruöy Bahy Neer. 1910 HiParo» ào déacty, hNie atpevov. Ultima verba ad iaroy repetit Etym. M. p. 427. 49. HXi arτοα νο rodο †icety rie dXoc ra d. apud Cramer Anccd. vol. I., p. 194., I. 10 et II. p. 445., 1. 26.— Etym. Gudianum p. 240., 30 wybc 28 dyri ro? r5 F 194O0, hXiParoc. àh 0s goricer etc.

41¹) Translatam vocis significationem proponit Tννirh XPſoc iißarov zaxdy= mNGpov vaxoy- cf. Eustath. p. 1623., 9.—