— 32—

ipsius poetae versu l. collegi, recessum quendam, qui ipsam cauponam attingat, accipiendum esse. Quam sigificationem quum a usaννκννꝙuoque non alienam putarem, circumspexi, num quo vocabulo, cui alterutra, vox cognata esset, simile quid declararetur. Jam vero adjectivi Mißacos formam cum substantivo aarfuip consimilem, utriusque vocis signiſicationem diversam habuissem, nisi plures annos abhine hoc mihi usu venisset. In Buttmanni interpretatione v. Mißaroc Lexi- logus P. II., n. 94. pag. 177— 182 quum alia displicuerant, tum illud, quod ardui, praecipitis loci notio modo voci inesse, modo ab ea abesse dicebatur. E. g. Hesiod. Theogon. v. 786. (% Tror?«) de äre raeiHerat, 7udO, d— Lc.,„si prius adjgeiivxum explicas“ non „arduam“ sed valtam«, posterius friget. Item Pindar. Ol. VI., 64.(110.) 7αανάG:Q%0obNeg d νασα τωε εασ Wrene, KpPo»*on vertitur»arduum« cf. Dissen ad h. l. Nequc Öno ndν εαοεν ρατςς Apoll., Argon. 2., 361 alio modo poterit accipi. Contra Cyclopis ingentem n79, qua antri aditum claudit, 9,

243., etiamsi altissima dici posset, tamen»ardu am« non vocari, certum habeo. Etiam härpnidao (Hes. Theog. 675.) non ardua, sed alta i. e. ingentia saxa conjecerunt. Ad hoc quae comparatio in n. 7 et 9. facta est profundi et alti, èa ita tantum comprobari potest, ut aut ⁷Aißaroc in universum notionem spatii longe sursum deorsum patentis exprimat, id quod latine dicunt„altum⸗ aut loca iaæra, sive sunt edita, sive profunda, rêcte possint vocari Muréßata i. e. praecipitia; cf. Buttm. I. 1. n. 9. Sed ut hoo demus, iτααρσν—νl üa oy Stesichori(cf. schol. Aristoph. ad Aves v. 1739 et Etym. M. p. 427., 48) accipiendum esse»praecipitem“, aliena tamen haec notio est a spelunca, in quam Rhea Jovem infantem condidit, Hes. Theog. 483 et a cavis rupium Eurip. Hippolyt v. 732., in quibus columbae nidos faciunt cf. Bobrik Griechenland p. 39.(De columbarum enim habitatione inprimis cogitari jubent et verba pPoëtae I. l. et quae scholion egre- gium ad l. l. de avium comparatarum natura disputat)

Praeter cetera autem me offendit locus ille Strabonis 17.,. p. 818. de quo non satis diquere Buttm. ingenue fatetur. Ardua renim illa, alta, ingons ruhes rericit Soographi verbis ad fepidem duodecim, immo fere sex pedés crässum.

Ad has diffi cultates tollendas tum quidem comparaveram Sdro xera Cyclopis, Croni- darum cum Saxis τενεεοοπν, quibus Hector VIII., 327., ali heroes al. II. usi sunt. Sed guum recte et hae et illae rupes dicantur duras acutasque extremitates habere, Tartaro eadem attrihutio non convenit. Neque minus haee notio a Polybi(4., 41.) verbis abhorrere videbatur, qui ut vim fluminis copiam saxprum, limi etc. in mare invehentis exemplo illustraret, comparavit oν oxona Tau600, 8y Bgaxe XS67G, oAdnie drνapadpdyra Ley zal diandmroyta 60; AAiHAr;, Oεora 3E nay T5& Xn« zal Tic al 149v. Torrens non acutas et arduas cautes nequen loços superiores brevi rumpit, sed celsas et praeruptas montis partes defluendo excavat atque interrumpit, scissam et confragosam viam sibi aperit.— Quam opinionem vero tum abjeceram, ad eandem nuper alia via redeundum fuit. Quum enim vox consimilis varlu recessum, locum cavum, hiatum quendam significare videretur, idem in voce iha, inessé, Suspicabar. Speluncäs facile videbam recte hiantes vocari, saxa ita tantum, ut eadem. seissa, inte rrupta, cogitarentur. Ac, sane, si hanc viam ineas, res modo contrariae comparationem habent. Et xpiéenta saxa et scissa, interruptaque sunt aspera, horrida. Discrepant ita, ut ex illorum’superficie hic illie quasi dentes quidam promineant, contra in horum superficie rimosa, mülltis cavis interrupta rarae partes relinquantur, quae quasi dentium imaginem exprimant. Mauc igitur ponamus propriam vim vocis Saros, ut sit»Scissus, ruptus.“ Quae attributio a ncelso et profundo«, quam notionem vulgo in voce inesse dicunt, minime abhorret. Rem brevissime declarat comparatio verborum 1.)„rupes“Hettvrupium«(quod Plinio pro„fissura“ est), 2.) Soτ⁴ας, quod non modo rimam, fissuvam, sed etiam rupem, denique