84

(*œτ⁴ς-ι) adverbi loco habendum sit. Equidem adverbium ex duabus vocibus com- positum solum probo, quia neque usquam d'ryjcty sive drryoktv adverbium invenitur et omnes interpretes utramque vocem conjunctam xœν deντ οεν(xν dvντννουν, zard*αινν,„dvru- Orty) adverbiis œrευνασνε, uαeτασνσον, ασεioy explicant. Et. Magnum p. 112, 17 non excipio, quippe qui lemma dyryorty interpretationi suae non hac de causa praeposuerit, quia vocem drhori„ praepositione omissa adverbium habuit, sed quia in vœr' dryort» alteram vocem sub- stantivi accusativum esse putavit.»Ayrycrty: Trο 16*, deriα εναα α undeiig xal 1ενασσσι ο, drrτς H ds var' dνστυν εκeιεέν τπεοιαεα di—†αονςα Atque hac in re verum vidisse Etymologum puto, sive scribis œαννο eννσσν, cr dryort» sive utraque vocula conjuncta ecxdννασυν, νττιν⁄. Quac enim unius vocis vim continent, saepissime in unam vocem coalescunt, ut zœrevyτtον pro zar' gyvrloy all. Substantivi nominis vim autem in hac verborum conjunctione eandem esse opinor, tanquam si quis diceret»in occursu« pro vin conspectu, contra« et comparo translationem actionis ad locum designandum cum posteriorum epicorum(ut Apollonii Rhodii) verbo» em* 1τοπονmπęσ De voce scribenda hoc sentio. Quum omnes Homerici libri in his literis zœr' dyriroν sive zardwyorty consentiant(nam lectionum discrepantia in cod. Vindob. 50 zœ' drne, in margine lma manus„. dντνστυν τν deωιιιισεσιτ; in Vratisl. œαν yr⁷ 1⁴νειιαιέν, in marg. œαν ⁴μeντιοπτπνν; in varr. lectt. cod. Vespas. Gonz. Col. [ep. Vin. ed. Villoison. p. 55, col. 2] αν doPrly adscripta altera lectione dνse 11εναεν nihili aestimanda est), equidem auctoritate duarum edd. veterum scholi Vulgati et Hesychii glossis Kardrryir, œrerurtoy(sic in cod. v. Schow) et αᷣτανννσααν(sic). œτενανt, es evcvrlag non moveor, ut literam 7 omittam. Hesychii glossae quidem vulgo haud parvi faciendae sunt et fortasse praeter ed. Parisinam et Hervagianam scholii Vulg., quarum illa»KAT' ANTHXIN. dvrνννονς τον ⁴ν οσςνοο.&y vfj„vpνονετm. 1„0¹.(sic)«, haec in textu: dντιασπσιν(sic), in scholio: „*.τνο dνσιν: dτνννος τον ⁶νοσσνοο. 2 I pvrαηινετμι⁶ι.⁴ᷣ exhibet, etiam in aliis edd. ant. (Buttm. lemmati ayryœwy addit: sic ed. ant., Dindorf. nihil) dvryoty scriptum exstat, quamquam Barnesius lemma scripsit»Kardvriortν. Sed duo auctores, E. M. et Eust. ad h. l., qui ipsi vocem ab d'rdο, Gyriiς ducunt, diserte tradunt, ille literam x, hic literam additam esse 180ναασρρ. Itaque satius esse duco in lectione omnium Homericorum librorum perstare, prae- sertim quum conformatio vocis dyryorig rarior, altera vulgarior sit et ob hanc ipsam causam facilius dryorig in Grr»cig, quam hoc in illud mutari potuerit. Rarior forma autem a verbo dyrdc ducitur, ut ν*νσσεςα(XI, 640) praeter vocem magis tritam zyjjig a verbo vdωο. Et hoc par nominum et illud(dντνοτς et dντνσασςσ) recte habet. Eae formae, in quibus duplex con- sonans literam 7 sequitur, primo vvs-reg, dvry-rig sonabant, ut„⁴rνςε, d&αmieλοα‿ig(apud Eust. 1716, 36 d,μπηιέ- ρ) et Latinorum semen-tis, all. Jam aut vocalis iota, quae sequitur, effecit, ut tenuis in sibilantem 5 desideret, aut sigma cliticum(cujus exempla v. apud Lobeck. Pathol. proleg. p. 398 sqq.) tutatum est sequentem consonantem, ef. Bopp, Vergl. AccentuationssyYstem des Sanskr. u. Griech. S. 135. 136 et Corssen, Jahn N. Jahrbb. f. Phil. u. s. w. Bd. LXVIII, Heft 5, S. 469.— Utrum xar' dvryorty sive æcrdr»οtν scribas, ad rem, de qua agimus, non magni refert, tamen illud originem adverbii magis declarat neque similibus exemplis, ut xœνν gyurio» plane caret. Quem vero aedium locum verba zcz' dxνort“ versu illo libri 20 mi indicent, ex significatione primigenia, qualem supra constituimus, omnino definiri non potest. Fidem igitur habeamus scholio Vulgato, quod nobis tradit: dAντνυςσ 105 ⁴rοσσανοο έ τ1m„v ανανετια. Ad hoc v. 389»sermones cujusque in virorum oeco audivit« verisimile reddit Penelopen non in ipsius oeci loco quodam, sed in vicina aedium parte sedisse. Maxime accommodatus autem