Druckschrift 
3 (1858) Altera pars commentationis "de aedibus Homericis" ad finem perducitur
Entstehung
Einzelbild herunterladen

81

verbis ασ στασαιιιναινꝙ τeꝓνεo indicatur. Ea modo, quoniam e mulierum domo ad'νααοσν(oecum virorum) ducebat, significari potuit verbis»πασ στσαι⁴⁶ν ιιε ναοοα, ut 17, 96; modo nomine rσσο ενεoο, quoniam ex oeco virorum ad mulierum domum multis réyeçt sive un ⁸O†οις insignem transitum aperiebat. Sed ne repetam, quae supra dixi de vocabulo zéyoug, quod sciam, nusquam de tota gynaeconitide dicto, qrανπς évνε ne in 1ενᷣ οιι quidem, qui uννν oeci a mulierum domo separavit(v. supra II, 7, init. et ipsa verba poetae 23, 88 sqq.), esse potuit. Vide enim, quid in hymno in Cerer. de hac sententia factum esset. Ceres per oecum virorum accedens locum υφαο, ubi prope focum mater familias sedere solebat, praeterisset, ut in limen illud v. 188 ascenderet. V. 188. 189 autem id temporis punctum describunt, quo primum Ceres Metanirae apparuit; non, quid factum sit, postquam Metaniram praeteriit. Ad hoc ne ita quidem ⁴έαα οωισ suam sibi vim servaret. Sin autem verbis πασ⁴ τσαιιισ réyεο prioremενzο aditum significari statueris, per quem ex amplioribus oeci partibus ad ipsum aεeνν⁴ν accedebant, omnia recte habe- bunt. Hoc unum concedas oportet, erxzdòy illum, a cujus utraque parte oraò νμαο⁶ vel columnae postium loco collocata erant, non semper, ut in Ulixeis aedibus apertum, sed interdum, ut in hymno in Cerer. etiam janua ornatum fuisse. Jam recte discernetur lapideum limen capitis aedium, ⁴εe⁴ιοαο,(17, 96) ab hoc(ligneo?) zéysos limine, quod ad urxò accedentes transibant cuique 4έααον proprie dictum idem prô supero limine erat. Penelope igitur 17, 96 π.α Orανέ μενα ˙lο sedens et ipsa in oeci ε⁴αυι sed propius Adtνον°6d sedebat, id quod ab argumento sermonis ejus magis arcano certe alienum non est. Ceteris in locis, quae dicuntur .α.α Oraαυ⁴.ιν rεyεog stare vel sedere, non in intimo 4υντ versabantur, sed propius focum, ubi vulgo mater familias sedebat, cf. 23, 89. 90» Oduοννο(qui οες elova 1αον se acclinabat) Syxii, 2» π αꝓõ, Toixov r05 5rεοααα, coll. 19, 55 αα πάον ν£ dAο εgitev. Jam recte Ceres Metanirae primum apparebit in limineνεος stans eademque 1ναοοον capite tan- gens. Jam denique optime janua haec ex oeco ad 4ννςν ducens verbis»rc. oraαν reεᷣνεοα 1⁷. m.« significabitur, quum eo ipso in loco incipiat r⁰ xεωe⁹οσ i. e. aedificium illud craticii operis, cujus inferior pars apud Homerum uvxòg usurpatur, superior 61.Oy et in Ulixeis aedibus 11⁵ραας utrimque affixas complectitur.(Galeni autem aedes infra 8E66œ et utrumque thala- mum, supra εαςο et dmπαεοα⁵σνν cellas perpetuas continent.) Confirmari puto hanc de -rαιιό éyeos sententiam interpretatione verborum in scholio Vulgato ad 9, 458 et a, 333, in quo vera vocis zéysog vis latere videtur. Buttmannus quidem et Dindorfius utroque loco verba scholii, quae huc referri debent, omittunt. Sed in ed. Paris. 1530 et Hervag. Basil. 1535 ad priorem locum haec adjecta sunt:oeταα.ιm maeαο⁴do. ryos. vroοοι roũ με‿- 9009. Quodsi quis contendat εAdοοw hic idem esse, quod okzov, ut saepe apud poetas, con- firmari id videtur Barnesii auctoritate, qui post αμeεα‿⁴ςσοσmο interpunxit et vocem 0Txov, nescio, unde sumtam, addidit. At refutatur illa opinio altero loco(α, 333), ubi et editiones antiquae, quas dixi, et Barnesius consentiunt in hac lectione: mταισανσ. naοαοντε⁴εα. Ta. ra- pelov olzov, interpunctione inter proximas duas voces non inserta. Jam vero, quum certam aedium partem aut certum aedificii genus nomine œrayelou olzou indicari appareat, quaeritur, utrum scholiasta hac voce ipsum oeci 4ενςνν(ε⁴εαςον, quale supra II, p. 43 sub extr. et sqq. descripsimus) significari voluerit, an superioris contignationis aedificium, quod tabulatis fuit in- signe. IIlud si sumseris, scholiasta rem quidem bene explicabit, nam oraευνν ε̈eνες revera praeteribant, qui*zy intrabant, v. supra, vocem Homericam autem reεꝓνοοα, id quod voluit, interpretatus non est. Nemo enim putabit, Homerum voce zéyoug, in quo tegendi vis non possit non inesse, inferiorem domus partem superiori oppositam appellasse. Posteriore demum tempore