71

celatos fuisse, et rationem percipere, qua per 6 091æy ad aulam perveniri potuerit. Illud ex ipsis rebus, quae deinceps narrantur, inprimis ex responso Melanthii v. 136 sqd., ubi de hoc impedimento omnium maximo ne uno quidem verbo mentio fit, facile cognoscitur. Rationem autem viae ab uno procorum ex Agelai sententia ineundae ne ignorares, ipse poeta cavit prae- missis versibus 126— 131. In quibus si quaedam nobis minus accurate descripta esse videntur, nolumus oblivisci, poetam suae aetatis hominibus cecinisse, non posteris architecturam sui temporis explicavisse. Equidem de verbis illis supra in capite de 6οσασωσοσσ, inprimis p. 55, v. 6 sqq. et p. 63, v. 8 sqq. fusius disputavi, quare nunc rem paucis absolvam:„O RσνG(i. e. magna apertura in modum fenestrae a solo edita) erat in pariete bene structo(accuratius: in us⁶⁶⁴ν illius parietis principali januae, in qua Ulixes stabat, oppositi et quidem in eo 4σ⁶⁶μιςvlatere, quod uux oeci tangebat et alteri januae(zi σενιιακ) per scalas in 1 1a⁴οσασν ducenti responde- bat)«. Tum a novo colo oratio incipit:„Sed prope extremum limen bene fundatae domus erat via ad angiportum(i. e. v. supra pagina 61, v. 4 sqq. angustam viam subdialem, ipsi domus lateri adjunctam muroque inclusam), quam tabulac bene aptatae muniebant(non»tum clau- debant, v. supra p. 68, v. 30 sqq). Hanc(eandem viam) Ulixes jussit divinum subulcum prope stantem observare, una autem sola via ad eam(60„& 1aισ) accedi poterat(v. supra p. 61, v. 20 sqq.)«. Poeta igitur, postquam v. 126 dixit, a quo loco ei, qui ex oeco effugere vellet, incipiendum esset, in v. 127 sqq. addit, quo loco per exteriorem domus(7⁶⁵⁶ρ) parietem in aulam egrediendum esset. Media inter utrumque locum erat Aadoæ illa, quam poeta v. 128 leviter indicavit, non accurate descripsit. Cum bis optime concinunt, quae Melanthius v. 136 sqq. respondet:„»Od mοσσεσινν dyeεæe dioroεᷣες dνναιν mνα‿ο dνα Aνςσ α osroæ a doyaleoν rνα 1αονε *. x. 1.« Tamen duae res dubitationem habere possunt 1) quae fores sint»aulic„α ϑμυςεrοας. At si memineris, Melanthium Agelai sententiae ea opponere, unde periculum immineat, amplius non dubitabis, principalem januam oeci indicari, ubi Ulixes cum sociis stabat. Quum autem ei, qui per angustam 600 eg lauOyy in aulam eftagere vellet, periculum ab exteriore januae illius principalis parte instaret, poeta hic exteriorem hanc fraxinei liminis januam insolito nomine „α.⁵ ααά ϑοεo appellavit, ut ab interioribus lapidei liminis foribus eam discerneret (ef. de aedd. I, p. 29 ante med. et initio hujus capitis p. 65, v. 37 scholiastae verba ad, 255 „aο⁴⁵εαιαιαᷣ ⁷ϑ⁴οασι α⁴ꝑ. Etiam quod poeta 2) adjicit» œu ἀ(ςεον 0r⁴.μα αοςε dubium est neque certo dijudicari potest, utrum oroe dæ⁴ν alterum nomen sit ejusdem illius doν ε Tauονν, angustae illius januae v. 128, id quod probare videtur Hesychii glossa:»ordnuα Lxοο. 10 vije 9 ⁴⁶υοααeς Idoναασα, an transitus ille ex 1aυοσ in n100%G6*%, quem in deformatione n. 7 nota- vimus et ab d ες 1αονν(6) distinximus. Sed tota res ex hoc uno nomine non pendet. Quare vocem dubiam mittamus. Jam si meam rationem ad formam a me descriptam(de aedd. I, tab. I, fig. B et in tabulae lithograph. huic comment. annexae fig. B) accomodare volo, via, quae procorum uni ex Agelai sententia emetienda fuit, haec est: In 1ννι ooeci per tigna craticũ parietis ad 60⁶9„y ascendere oportuit, cujus locum in tab. lithogr. huie libello addita in 4“ et supra p. 62, v. 6 sqq. rectius indicavi, quam in priore commentationis parte(de aedd. I, annot. 39 et ibid. tab. I, fig. B in priore 4). Deinde per 1“ ad scalas prope 4(de aedd. I 1. l. 4 Posterius), tum per alterum et primum q ad 7, 6 prope principalem oeci januam(2) in aulam egredien- dum fuit. Plane eadem via autem progrediendum fuit Phemio, si v. 333, ne in occurrentis Ulixi manus incideret, per 00ο⁶οσν ad aulae aram effugere voluisset.— Sed ad procorum consilia redeamus. Melanthius, quum via ab Agelao proposita effugi non posse demonstrasset,

pollicitus est, se procis ex thalamo arma allaturum esse, ut cum Ulixe proelio dimicarent. Qua 10*