Druckschrift 
3 (1858) Altera pars commentationis "de aedibus Homericis" ad finem perducitur
Entstehung
Einzelbild herunterladen

68

possit ab eo, qui Melanthium 22, 142 sqq. eam transisse putet, cf. Voss. ed. princ. interpr. Germ. repetit. p. 459 n. 21 equidem non intelligo. Doederleinius quoque Glossar. II, p. 341, med. 6009 6Oœy clausam fuisse censet, sed nondum explicavit, quam viam Melanthius v. 143 inierit, id quod in 6ναν interpretatione eum facturum esse spero. Hoc certum est Homerum neque clausae neque effractae 6οσοσοσσmς ullam facere mentionem. Quare non video, cur id, quod Melanthii viae explicandae impedimento foret, ipsi fingamus. Etiam principalem oeci januam, in qua Ulixes stabat, inter procorum caedem apertam fuisse difficilius est ad probandum. Possum quidem, ut hanc rem confirmem, afferre neque Telemachum v. 157 cum Eumaeo d0» 1aε observanti colloqui, neque Eumaeum 163 Ulixem eyyòs eörra alloqui potuisse, neque Telemacho aut pastoribus armorum thalamum petentibus viam patuisse, nisi principali illa janua aperta. Sed haec magnam partem ex mea totius rei explanatione pendent. At in Homeri ipsius verbis causa inest, quare januam illam apertam esse malim. 22, 258 quidem υον illa mνids doœoνue nominatur, sed hoc est»bene aptata, ut claudi posset«(fest einfugend« Voss.), cf. 22, 155. 156, ubi Telemachus januam ueeeds doοœνuar apertam relinquit(dyalivag= dvolgag Eustath. p. 1922, 22) et VII, 339. 340Ey d'αντοοσι mOη⁴ας τπμαυν ν 85 dοlσοσ⁵ᷣeς, Oo ᷣα 3⁰ aurdν innlaoly oddg sln«, ad hoc magnam copiam epithetorum ornantium, quae dicunt, ut» vie 9ode in terra positas« etc. Neve opponas, in υοσααάν illam interioris(12⁷ννο 00⁶oο I. l. procorum hastas conjici non potuisse, nisi clausa fuisset, fingas licet valvas intus revolutas atque(interiori) oeci parieti acclinatas, ita ut tela 257 proxime, 258 magis, 259 maxime ab Ulixe aberraverint. Sunt valvae illae eaedem, quae 21, 137 ομρνα σασdeg appellantur; N000v autem ibid. 138 commemoratam non Geνdcy, sed 105ou, ut II. IV, 111 fuisse judico. Animadverte autem ad illud, quod Ulixes 22, 121 arcum acclinatτG&⁴νρα πάωνσνασονρτα, id quod fieri non potuit, nisi valvis apertis, siquidem recte de aedd. I, p. 10 sqq. et p. 29, v. 10 οσmQιεων parietes ita definivi, ut aditum ex aula in oecum ducentem a fraxineo limine usque ad lapideum utrimque includerent. Neque, quum Phemius et Medon&x qνοu eis αατν mittantur, v. 376 quidquam de janua reserata traditur; ancillae oecum purgant et in aulam ducuntur, postquam, quod sciamus, una janua domus mulierum 399 patefacta est, denique Ulixes ipse v. 494 lustrat ueεꝓναοων τνυχε dειμαα να‿ α³νν, postquam altera domus mulierum janua, id quod suspicari licet, v. 484 reserata est. De principali oeci janua rursus aperta neque ulla mentio fit, neque est, cur suspicemur. Jam vero, ne januam ε& 2²2, 128 et r⁴,⁴μαατ˙οο 1α⁴ος(nisi males nobiscum hoc proximum ſin deformatione 7] ab illa[6] discernere) clausam fuisse putes, frustra monere videor. Ipse enim poeta v. 128 addit œvεde 0' Sxoy 80 doœoutai idque vix in aliam partem accipi posse videtur, quum 23, 42 ideg d' ε½oν doœοσναι de mulierum domus janua dicatur, quam revera clausam fuisse supra demonstravimus. Tamen hoc loco, de quo agitur, veri simile non esse contendo, ut illa 6dg es La⁴ο clausa fuerit, quum ita v. 162 Eumaeo, antequam Melanthium per Lœεσe ad thalamum accedentem animadvertere posset, janua illa obserata aperienda fuisset idemque antea a Telemacho arma petenti, postea a pastoribus Melanthium poena affecturis fieri oportuisset. Sed iterum nolo e mea totius rei explanatione argumenta petere. Ipsius poetae exemplum potest afſerri, ubi simillima verba de janua non clausa dicuntur. 7, 88 verba:XOddeuu d 8 9ονοα ntv0 d6⁴αονꝙεννπιςσ εεμςσσ⁷ε, si recte inter- pretaberis, nihil significabunt, nisi»aureae fores muniebant domum«(Voss. I et II»verschlo/sa). Noli enim putare I. l. eandem januam illo ipso tempore clausam fuisse, per quam statim v. 135 Ulixes oecum Alcinoi intret. Domus ampla et bene munita describitur. Item 22, 128 660» 9 Tνον bene munitam janua fuisse traditum est, ut intelligeremus, quo modo impetus procorum