45 „»Ad focum hieme ac frigoribus coenitabant, aestivo tempore in propatulo, rure in corte, in urbe in tabulino, quod maenianum possumus intellegere tabulis fabricatum.«— Altera quaestio, quam solvendam proponimus, ad ipsum 4εαααοσον nomen pertinet. Quaerenti enim, qui factum sit, ut ⁴α⁴αα ον, quod trabem illam transversam oeci virorum significabat, ad culinae et penetralium oeci vim aberraverit, quum ceterae voces, supra A usque ad E, ab ejusdem trabis significatione ad uneohov cujusdam vim ductae sint, recte, credo, respondebo»propter ipsam vocis originem. Mélνοοον enim, a 4⁵.lag appellatum, aptissime eas domus partes signi- ficabat, quae fumo maxime subjectae nigerrimum traherent colorem, ut mediam trabis illius partem et ipsum νν locum trabi illi subjacentem. A nobis vero facit, quod simillimum antiqui atrii locum ab atro colore appellatum esse dicunt. Th. Mommsen. Röm. Gesch. Lpz. Weidm. 1854, Tom. I, p. 17 ita:„»Das griechische Haus, wie Homer es kennt, ist im Wesent- lichen dasselbe, das in Italien beständig festgehalten ward; das wesentliche Stück und ursprünglich der ganze innere Wolmraum des lateinischen Hauses ist das Atrium mit dem Ehebett, dem Haus- altar und dem Heerd, dessen Rauch die Deckee schwärzt— daher der Name— und durch ein Loch in derselben abzieht, ihm gleicht durchaus das homerische Megaron mit Hausaltar und Heerd und schwarzberuſster Dechee«, modo in voce εeεαν distinguas ³αανςν αμεν⁴ͥ οοα i. e. 4εέααάοον et universum 4εeαμον, oOlæov foco ραιισρο‿ό⁶ οσνέμον(v. supra II, p. 19 sub extr.), verba autem „Hausaltar und Heerd“ ad unam soxdœy referas, quum ara praeter ipsum illum focum a poeta non in domo, sed in aedium aula memoretur.— E ceteris vocabulis similia significantibus duo, Aᷣσmά i. e. 4⁸ο⁴³⁶ιι(v. supra pag. 30, med.), et lντπέόκνι οοσ, sive ταυοονν Q⁵⁶αυσον aeolice pro ⁴εετέαιοοꝙ qdictum esse putas(cf. Pass. ed. 5tem in v. et grammaticorum locos apud Ahrens.

. 2. 7 de dial. Aeol. p. 151, annot. 4 cum Hes. in v.„öxαmeν εν εέιιτε⁴ος mτκιέ⁴ενμέμνο— ⁴ιέυ οον Téyerat«), sive rανν a erouα vductum putas(Lobeck. path. 259 ſpar. 291]), ipsa sua origine umες⁵σν generi tribui videntur.— Kœrijlep, ut in ipsa origine nihil inest, quo ad sola imeoοα hanc vocem referre jubeamur,— sive, id quod olim conati sumus, a radice 4

et scindendi notione eam ducis, cf. de aedd. I, p. 30— 35, sive αmη τον t—euν π nomina- tam putas, v. Bekk. Anecd. p. 1200 et Dind. in thesauro Stephani ed. Paris. ad v. et compara verba Philonis Belop. lib. V&eν νπανι οσισςσςσ ³αεειμωιέοι(dιαεαενοσ repone) sν A.ναυνσρ Hemsterh. ad Poll. X, 30, n. 86 coll. Plin. h. n. 35, c. 14 villini quidem crates parietum luto quis ignorat?« et Pallad. de re r. 1, 19— ita certe causa non invenitur, quare prae ceteris voci- bus mediam illam trabem vel locum huic trabis parti subjacentem designet.— Unum igitur restat vocabulum drτiοιςι, quod ipsa significatione uroorοꝓνιμααασ, Et. Gud 59, 3 coll. Hes. supra B, magis ad dreοον quam ad ⸗r06sy oν olzoy spectare videtur. Originem vocis ex praepositione dyct pendere certum est, sive dνννονα, cujus paronymum feminini generis esse videtur drinig, compositum putas ex dvr! et do, sive paragogico exitu fictum, ut dννον (Lobeck. path. prol. p. 267) et yxνονε ab dyx auctore Rostio ad v. in 5 z ed. lexici Passoviani. Inde certo efficitur vim»fulciendi, adnitendi, acclinandi« in voce inesse debere. Contra dubitari licet, utrum dννασοs i. e. 4.εςα⁴⁴ςμ nomen ductum sit a tibicinibus illis in berro(v. glossas veteres supra in B et adhibe, si tibi videbitur, ad obscuram»berri« vocem enodandam Graecorum 9ον i. e. ⁶⁴ᷣνν 211*n», Al⁵³ν, ον, ενα⁴νν olzicy, Suroενtν,*0⁴ιιον Et. M. 188, 30; Hesych. Suid. in v. dosts, Valcken ad Ammon. p. 44. 45, Vitruvii»baricae phalae« III, 3(2), 5, quibuscum Schneider. in I. l. componit»suggestum faleris« Varron. r. r. 3, 5, 14, i. e. humile podium in ornithone), quibus 4αεσ˙⁶μια̈ οωνυ⁶ς, 1æοεαυινμα, immo totum dmπαναισςον fultum erat, an ipsa trabs transversa, quippe cui imεας⁵ον impositum esset, fulcri nomine appellata sit, an 7