42

usdν οu, cf. II. II, 415, hanc ob causam a lee⁴ςσ, cf. 19, 7, omnino abjudicare non poteris; ad hoc et codd. omnes et optima scholl. in Apoll. Rhod. vulgatam tuentur. Méladον al αev habet levis- simae fildei auctor Et. Gudianus 385, 7; ille vero, cujus solius lectio proprii aliquid exhibet, scho- liasta Theocriteus, et ab initio corruptela aperta Aurol pro A⁵xαi) et in verbis, quae sequuntur, prae- positioni dvd pro ueydοι dαο notam versus clausulam ex 22, 143 appinxit. Itaque quod scholiasta villi farragini adnotationum raro bonarum, saepe ineptissimarum«(Fritzsche de poet. Gr. bucol. p. 37) proprium admiscuit, mirandum magis quam probandum videtur. Sed res aliter habet. Primum ipse locuples auctor modo laudatus p. 37, annot.* scholium Theocriteum in XIII, 13, quum in eo»ad interpretum sententias respici liqueat«, in eorum numero habet, quae margini carminum ex commentariis vetustissimorum interpretum adscripta esse judicat. Deinde propter ipsum mendum Adrol pro Aurih librarius mihi sua non ex Homeri carminibus mutu- atus esse, sed tradita, quamvis non intellecta, fideliter servasse videtur. Postremo, idque omnium multo est gravissimum, verba scholiastae Oà de νιαdεν πιτεαεννιοων τν dονdeẽ youotv. Qe„³ ηάε öol d' ασαdεντας d ⁴ας εν⁴ασοο ne patiuntur quidem vulgarem Ho- merici versus lectionem. Id enim, quod scholiasta probatum it, αϑμαα εν οπααταε̈ οv apte dici r* doreν, quum apud Homerum quoque eadem trabs sive similis quaedam Al‿εσασα domus pars nominetur, id refutatur potius quam probatur verbis τ d' aαᷣ⁴εννι Ay d 6 1.9oOy. Contra optime habere a*αεντας d 6ꝓναςαmmOαμο,. si alαοeντας ge- neris communis fuisse concesseris, cf. νο⁶εκντοο ε½εςα Eust. p. 287, 32 et Krueger. gramm. gr. II, 1,§ 22, 7, ann. 4., infra videbimus. Alteram rationem si scholii verbis accommodare velles, alαderrog uno ueεy⁴οσο ⁶⁴εα‿νοον codicum vestigia magis servaret quam Vossii lectio, quam supra exscripsimus. Utcunque res habet, 4ααςοον sive hanc vocem poeta scripsit sive inter- pres quidam hac voce òyag explicavit, hoc loco nihil aliud esse potest, quam didroyov illud epistylium oeci virorum(16 dτονον ε⁶2ον, doxdg) vel tabulatum huic tigno impositum

6⁰9%f.—— De loco 11, 278 jam supra pag. 37 init. disputavimus et discrepantem ejus- dem loci lectionem Ayyuον Sοσeσw w-Mln⁴ν d† dνυν⁷σ d⁶lαόοο(Plut. de curios. c. 2 afferre quidem volumus, non refutare.—— Verba hymni in Cerer. 188 d‿ νσο KöOs doy et

hymni in Vener. 173. 174(174. 175) edπιοινmο ³ε ueε³νιϑοοσ KöOs*dο optime quidem ad epistylium dadrovov sive trabem illam transversam referri possunt, sed uterque locus magnam habet difficultatem: prior, quia dubitari potest, utrum epistylium illud idem superum limen esse potuerit januae ad ναι ducentis, cf. de superi liminis vi supra D, ad I.) extr., an Vossio auctore ε.αοον alterum in oeco mulierum oporteat intelligi; alter locus(hymni in Ven.) cor- ruptissime sic scriptus erat Sorν α edαοi⁷ dτποιν⁶ usεld ϑοοι ⁵ποο ταoν. Prima verba zory dο exhibent cod. Mosc., Par. A. C; Par. B solus ndο pro d. In extremo versu cod. Mosc. ıοε*εαoσ. Quodsi Ruhnken. ad hymn. in Cerer. v. 188 ex codicum vestigiis restituit „Eory ⁴ee Aοmνι εκνοιπνπον ⁶ε uε2dνοοο Kõgs*⁴οm, solam particulam d et adjectivi ed/ον rov exitum de suo dedisse videtur. Numerosus versus exsistit, modo sententia omni ex parte possit placere. Quid enim est illud αemρο æ³˙⁵ Barnes. vertit»ad ostium« Matthiae vad tu- gurii portam«. Mirum sane, quod Venus, Anchisen e somno excitatura(v. 176 8 drOu ²˙ dε „E*οεμιν, primum casam reliquit, deinde expergefactum allocuta est. At recte habebunt verba, si verteris»prope torum« i. e. 16 ¼X v. 157, in quo Anchises cubabat, itaque vertendum esse non quidem colligo ex omnibus locis in Stephani thes. et Pass. ed. 5 2 ad banc significationem allatis, ut Eurip. Alc. 1006(997), cf. schol. ad 1. l., vel Ath. p. 474, d, sed ex Eurip. Iph. Taur. 836 (857) et ob Sertorii lectum tricliniarem in cubicularem mutatum(Plut. Sert. c. 26) res fit veri