10 Euripides Hec. 125.:

„G⁵ᷣ¶ooſ 45 cgvεναοεdτφν r6 Axiειον rνιμνοωννσστσνQσσρν˙ν aluααασι νο.

Eodem enim sensu, quo Sophocles locis citatis orégety usurpavit, certum est ab Euripide hic œreoæody positum esse, exemplum secuto Homeri, qui ea- dem in re nunc orégewy nunc re†αονν verbo usus est, veluti II. 0, 153. edοον ενρσοοπσασ KOOνεννν ded Tρꝓας dι νμάενονε νσν ‿ νμάιeιυυεν νέρ dοeωιο. et, 205. dνιρσ ε o εαααν νεᷣ οσσσαε ϑdωυν οσςεσν.

Porro Eurip. Iph. A. 1478.: A6ριι ode aræεᷣσςν vεοσνιιμ⁵ωων ταmνας. Idem Orest. 1321 sq.:

45 2.) 2 1 7„ 63 αQ σσ, xes, rν KuTινμηνκννσππασς τααοσν. G&εꝓ+ Qαά σeidaołα»ενριιςςοσςσ ιας

Scholiasta: Gσ έ☚αιν☚α οσ,. Et hic quidem cuiusmodi re ornasse Hermione significetur tumulum Clytaemnestrae, cum aliunde intelligi potest, (vide quae ad Ai. 1147. adnotavimus), tum ex ipsius poetae verbis, qui initio fabulae Helenam primum ex Electra quaerere facit v. 96 sq.: Solν‿det 1ρ2ο 1ι πος¶ Kauταισν*⅓σμτοωασς ⁴μονενν, εꝓς mπαονς α zod εοασσ εμνμαἀς; et paulo post praecipere Hermionae v. 112 sq.: ³rGmQ˖çꝝ εÆ,, EOαιν, dνμωιντπαἀοσοσοσ‧, α Tzodg zdον εν νεοοννν ανμμας ον ενμἀς. Itaque si plene loqui Euripides voluisset, pro sim- plici œréxνιυασαραάα dicere αρσασα⁶αααοαςι πμμςασ στεωνααρααα potuit, ut dixit Sophocles El. 51 sqq. Pauε ds rc‿τοος τνιν ς ερiero, A0iας τ τ0το ταχ εαοαμοςι τ2ιι⁶ας GrO αντeε.

Rursus alio sensu positum zœraoréoew est ab eodem Euripide Heracl. 125.:

iwéraν νε⁴νννντπα τπσde 070" HOcxldoug, 5νμα ν αταςσιαννεε, dg JM06(%9, das.

Significat enim Sυιαχ mεαμrστeoew hoc loco ramis oleagineis lana obvo- lutis aram ornare sive ramos supplices in ara deponere, de qua re ad O. R. 3. in editione secunda pluribus exposui. Simillime dictum in ea- dem Euripidis fabula v. 227.:

Aàs³ drouœd σe να aτασαισᷣ εοσο.

Nam ut supplices in aris, ad quas confugerant, deponere ramos illos solebant, ita eosdem, si quando ad hominem accederent supplicantes, applicare ei ramos illos sive attingere eum ramis illis solitos esse, vel ex his locis Euripidis ap- paret: Androm. 893 sq.: