8

enim haec habet: Kardorewo ο: deντ 1o5 ⁴ιμεν πμτνο⁴αινν ςρσφάο 10 π- Tov Tov aAtl areoreæ.e rod-. OQuodsi, quae et in scholio commemoran- tur et in codicibus Sophoclis reperiuntur, scripturas huius loci numeramus, quattuor exstitisse intelligimus; scriptum enim erat in aliis codicibus œuασασέννον in aliis zœréoreiag, in aliis zœrérapoag, in aliis deniqque zœréoreipag. Tenendum autem, hoc quod extremo loco posui zæréoreihc in recentioribus tantum peio- ribusque codicibus legi, et quidem iis, quos saepe manum emendatricem ex- pertos esse novimus. Unde ortum ex coniectura sive librariorum sive inter- pretum recentiorum esse apparet. Nolo iam docere, quod facillime possim, quomodo librariorum errata deinceps orta esse credibile sit; certissimis enim argumentis demonstrari potest, quid scripsisse hoc loco poeta necessario existi- mandus sit. Patet autem, ambigi tantum posse, utrum urdατανιmφ ν τσαάιεοειεενας scripserit; vitiosissimas enim relicuas, quae commemoratae sunt, scripturas esse per se quisque intelligit. At mirum est, neminem editorum animadvertisse, non minus vitiosum esse zœuéorethag. Primum enim verbum compositum zuœzc- relεelν ne graecum quidem videtur esse; certe a nullo umquam scriptore graeco usurpatum reperitur. Deinde neque simplicis verbi eρμιιν neque ullius com- positi, quod sciam, aut futurum oceioo aut aoristus œresνα exstat. Tertio, ut concedam, quod concedi nequit, et zœraoreieαν in usu fuisse et aoristum èoreuνα, tamen duabus de causis non potuit a poeta hoc loco zœuréoreναςα poni; primum enim zν praepositionis signiſicatio a sensu huius loci aliena est, siquidem lo- cus ille, in quo versabatur Oedipus, non talis erat, ut in eum descendisse dici posset; deinde vero molestissima existit tautologia, si praegressis iam verbis illis, Eꝓ' do 1d ro ou, ita dicere poeta pergit, zad zaréoreονα π³dον. Ni- hil enim omnino aliud his verbis signiſicatur, nisi quod satis iam dictum sit illis, èo d 20-οντον tν. His omnibus incommodis et possumus et vero etiam debemus mederi ita, ut scribamus:

—— 1 2 63 905 vv 2.ϑααςριιοτꝙσισε dα⁶‿νωυων, dg 10 7T905TO Teoν, a ταά⁴dοσταέιι πταε⁶ον.

Neque dubito, quin, si usum verbi zuraoréoewv cognitum habuissent, iam dudum editores hanc scripturam restituissent. At quae nunc circumferuntur lexica graeca, in eorum nullo alia quam coronandi, vinciendi, cin- gendi signiſficatio eius verbi notata est, quam minime huic loco convenire nemo non sponte intelligit. Verum ut verbi simplicis orégety et œαερααοdoẽ non ea prima et propria potestas fuit, quae vulgo in lexicis ponitur, coronandi, cingendi, de qua re recte iam Buttmannus Lexil. I, 96. sqq. admonuit, ita magnopere falluntur, qui Stephanum ed. Lond., Schneiderum, Passovium, ce- teros lexicographos nostrae aetatis vere praecepisse de usu verbi zaraoréqed» putant. Immo cum primo réoev et dreqaroövy velare, circumdare, ob- tegere signiſicasset, accidit nescio quomodo, ut et simplex verbum rνέᷣςeiν et compositum araoré—oewv in re sacra potissimum usurpareutur, itaque oréᷣgecdat