7
quomodo a Tiberio subventum sit refert, scribit: asber rima in Sardianos lues plurimum in eosdem misericordiae traxit: nam centies sestertium pollicitus Caesar et quantum aerario aut fisco pendebant, in quinquennium remisit. Magnetes a Sipylo p roximi damno ae remedio habiti(ubi vide Nipperdei adn.), idem ann. 15, 6 neque Corhulo aemuli patiens erat et Paetus, cui satis ad gloriam erat, si prowi- us haberetur, despiciebat gesta, Cicero ad Att. 1, 1, 3(Caninius Satyrus) observat L. Domitium mawime, me habet prorim um.
Adiungam alterum genus dicendi minus accuratum, quod spectat ad omissos verbi substan- tivi coniunctivos, maxime praesentis et imperfecti temporum, quodque ex parte a Livio doeti abiu- dicarunt. Qua in re notum est nullum scriptorem latius sibi indulsisse quam Tacitum, latissime in postremo opere annalium, parcius in prioribus scriptis et quidem— praeterquam in interrogatio- nibus indirectis— nonnisi alterius verbi coniunctivo eadem condicione subiuncto, qua de re vide Nipperdei adnot. ad ann. 1, 7. Iam ut Livius quid sibi in hoc genere permiserit cognoscatur, plenam¹) exhibemus locorum enumerationem codicum memoriam secuti, nisi quod haud dubie corrupta reliquimus, velut manifesto complurium verborum defectu laborant duo loci, qui sunt 22, 31, 11 et 44, 4, 4, quorum alterum Weissenborn, alterum Vahlen optime suppleverunt vulgoque probati sunt. Hi autem huc pertinent: 2, 23, 5 seiscitantibus, nde ille habitus, unde deformitas, 1, 59, 2 stupentibus miruculo rei, unde norum in Bruti pectore ingenium, 35, 49, 6 cum miraremur, unde illi eo tempore anni tam varia et ilta venatio, 26, 27, 6 consul edivit, qui quorum opera id conflatum incendium(esset necessario addendum dicit Madvig em. Liv. p. 380*), profiteretur cet., 23, 34, 5 cum qudereret, qui et unde et ꝗqu tenderent eursum, 27, 19, 9 quem cum percontaretur Scipio, quis et cuias et cur id aetatis in castris fuisset, 44, 18. 3 sd. ut explorarent.... an iam omnes angustide ersupe- ratae(essent inserit Madvig l. c. p. 6892 n., angustias ersuperassent temptavit Weissenborn) et in aequa loca pervenissent,§ 4 Quanti praeparati commeatus et unde terrestri itinere, unde navibus suppor- tarentur, 2, 21, 4 tanti errores implicant temporum.... ut neo qui consules secundum dquos, nec quid quoque anno actum sit.... digerere possis— 26, 40, 10 cçum ei multitudo maior quam Numidarum procul visa(sc. essetz), quod adici iubet Siesbye apud Madvigium em. Liv. p. 388² n.) et clamor Romanus haudquaquam ignotus ad auris aceidisset— 4, 53, 13 tamqudm haud dubius inter tribunos militum
¹) Kuehnastii in syntaxi Liviana p. 277 disputatio et paucorum exemplorum est nec in his ipsis diversa genera, ut par est, discernuntur, etiam alienis immixtis, velut 22, 52, 5 praeter equos virosque et si quid argenti (Sc. erat, non esset; cf. Tac. hist. 4, 46 Germanicum Britannieumque militem ac siqui aliorum erercituum, separatim adsistere iubet, Xen. Cyr. 5, 2, 5 olg, g 1 Ir1 50ν Vahlen ad Cic. de legg. 2, 25, 63, etiam Liv. 37, 45, 15 Bumeni quoque reddi quadraginta talenta et quod frumeuti reliquum ex eo, duod patri debitum est, Placet) cetera praeda diripienda data est aut 8, 25, 12 cogitaret p. R. Potius, cum quanto studio reditum in amicitiam suam esset quam Qud stultitia de officio decessum, quod ex communi usu dicitur. Aliter comparata sunt etiam quae 21, 15, 3 leguntur octavo mense quam coeptum oppugnari captum Saguntum quidam scripsere, nec nobis tam dura quam Weissenbornio sit supplenti videntur, cf. 34, 8, 3(lex) viginti annis post abrogata est quam lata. Denique 22, 44, 7 in his videret aut, quibus lingus prompta ac temeraria, aeque in pugna vigerent manus iis assentior, qui vigeret in relativa sententia audiendum statuunt, ut ironice dicatur iis lingua vigere, cf. 39, 40, 7 cuius lingua eo vipo viguerit.
²) Quamquam nolo tacere, quod quondam cogitavi posse iterum in priore membro audiri accidisset. Nam multitudo maior ad oculos accidere dicitur, quomodo Hirtius b. g. 8, 8, 3 scribit ne maioris multitudinis species accidere (vernaculo sermone similiter auffallen) hostibus posset et Cicero Verr. 4, 1§ 2 nihil istum, quod ad oculos animumque acciderit, in Sicilia reliquisse. Sed illud praestat, nec in hac re neglegendum est, quod Livius interdum indicativos verbi substantivi in sententiis coniunctionalibus subiuncto indicativo alterius verbi omisit, ut 9, 46, 14 donec 0. pabius et P. Decius censores facti(sc. sunt) et VFabius omnem forensem turbam ewcretam in quattuor tribus coniecit.