— à
II, 340. Nec minus Hleliades lugent et, innnin morti Jlunera, dant lacrimas, oßcaesne pectora palmis Non audtiturum miseras Phnstont dnerellas Nocte diequo vocant. XII 515. cum cclla foroces Au frata convertunt, arrectisqne nuribus horrent Quadrupedes, monstriqque metu turbantur, et, Praccipitant currum Seopulis. cf. II. 202— M XII, 238. Sanguiuis ille globos Pariter cerohrumdne merumdue Vulnere et ore vomens mdidn resupinus aremm Caleitrat. II, 311. Intonat et dextra lhratum fulmen ab aum Mist in aurigamn Dariterque animaque retisque Expulit— IX, 271. Quem pater omnipotons inter carn nubila raptum Cuadriiugo curru radiantibus intulit astris.— Hier ſind auch die ſogen. versus hypermetri zu erwähnen, die meitens bei Außählungen vorommen, und in denen das überzählige Auo ebenfalls zur Verbindung der Verſe und zur Belebung des Rhyihmus diem: IV, I1. Turaluo dant, Racchumdue vocaut Bromiumque Laoumque Iguigemamue satumque iterum solumdue bimatrem. ef. IV, 780. VI, 507. e) Je nach der Beſchaffenheit des Inhalts ſindet aber auch in demſelben Satze ſowohl Coineidenz der Sabtheile mit den Verseinſchitten und Abſchllſſen als Uebergang ſtatt: I. 353. Dumdue ea mirantur, compleckitur inguina cortex, Penque gradus uterum pectusqäue kumeroscdue mannscue Ambit, et exstabant tantum ora vocantia mutrem. VI, 370. inrat esse sub undis, t molo tota casa submergero membra palude, Nunc proferro caput; summo modo gurgite nare, Suepe zuper ripam Siagni camsiste Iu grlides resilire lucus.
In dieſem Beiſpiele iſt ſvvohl der Umfang der einzelnen Satztheile als auch ihre Stellung zum Verſe eiſt maleriſcc. Außerdem vergleiche man, was im Prograum 1871 S. 29 über Lautmalerei zu dieſer Stelle bemerkt worden iſt.
¹) Trot des Gedankenüberganges tritt doch am Ende jedes Verſes eine rhythmiſche Pauſe ein, die um ſo merllcher iſt als ſie zwiſchen zwei ſtark betonten Worten ſtattſindet. Daher benutzt Ovid dieſe Stellung des Satzes zum Verſe oft, um Ausdehnung in Raum und Zeit zu malen:
sehe
II. 587.— mor acta per auras Mvehor. 743. ego sum, qui iussa per auras Verha patris Dorto. 603, llexumque a cornibus arcum Tendft. I, 702. Domec arenosi Vlacicum Laddonds ad ummem Venexit. XI, 467. ubi terra rccessit Longius. I. 568. Bst nemus Hnemoniae, Pruerupta quod undique
clandit Silrn. N, 48. umbras erat illn recontes Inter. 1, 682. Sedlit Atlantiades, ot euntem multa lodnendo Hetinuit zermone diemn, iunetisque canendo Vincere arundinibus serzantia lumina temptat II. 126. Obstipuit forma lovo matus, et nethere pendens Non Secus exursit, quam eum Balearien Mumbum Punda iacit. cf. II, 574. 619. 649.


