——
wird die Anaphora in dieſen Stellen angewandt: III, 711. Prima ridet, prima est insano concita emrsu. cf. VIII 150.
damn die Anfänge der durch die Cäſur getrennten Verstheile:
1, 82. Quam satus Iupetolſ mirlam, ſluxialihus undis— VIII, 695. Tantuem aberant summo,] gwantum somel ire sngitta— ef. IN, 681. J, 19. Fyihida pugnabant calidis,] humentia tieci, III, 382. Voce evonit' ſmagna clumat. II, 33. Cuasique exias fihi euusu] quid hic, ait aroo potisti?-
auch mit Wiederholung derſelben Worte an dieſen Stelle
IV, 583. Acwacke, o coniunx,! acede, miserrimma, diit. V. 445. Sxlis ab occasu] solis quac- rehat ad ortus. 1, 770. 1II, 507. 465. XIV, 387. Gegenſat: XIII 386. Inuieiwmdus virum]vincit dolor.
c) Cäſur und Cäſur.
Es entſpricht ſih zunäcſſt der Schluß der erſten und der Anfang der zweiten Verghälfte:
XIII, 356. IDse quoque hues peteret.] veteret moleratior Aiar. 1V, 170. Cepit amor Solem: Swlis referemus amores. Xl, 109. Ilics detraxit virgem:] virha aurea facta est. Talüt humo sazum: srum quoque pälluit auro, cf. IV, 153. VII, 68. XIII, 490. XV. 183.
das Wort vor der Trithemimeres und vor der Hephthemimeres:
III, 450. Erihua Drohihemur adua. f. 505. VIII, 166. 167. NIV, 255. Millo kupi müxtaeque
aeqlue leaeque. 1, 515. Cuem fugias, Ideodu
ebenſo das Wort nach jeder dieſer beiden
IV, 161. Vota tamen l keligere deos,]teligere Durontes. XIV, 240. Canielunt,] merhuntdue viros,! merhuntêue carinas.
c) Cäſur und Schluß.
Hier iſt das Gevöhnlicſte, daß das Wort vor der Penthem, in attribuivem Verhältniſſe zu dem Schlußworte ſteht, in welchem Halle gewöhnlich die Figur des Hyperbaton angewandt wird; in höchſt maleriſcher Weiſe in folgendem Verſe:
II, 441. Ad cireumstantes! tondens sun braachin silvas.
Andere Beiſpiele:
VIII 780. Sunt, quibus in phures]ius est transise füuras. I. 89. Vinxit in eqfiiem mode- rantum euncta deorum.
Doch kommen auch andere Saberhältniſſe als das attribuive vor. Hinſichtlich des Anhalis ſtehen dieſe beiden Worte entweder im Verhälmiſſe der Gleichheit oder des Gegenſates; im erſtern Falle wird bis⸗ weilen daſſelbe Wort wiederholt:
XIII. 389.— quique eruore Saepe Phrygum madeit,l domini nunc caede madehit, No quis- quum Aiacem] hossit superure nist Aiaz. VIIl, 132. Num molo to iuvenem,] modo te vilero leonem— NXIV. 386. Tum bis al occasus,] his se conrertit ad orkus. cf. l, 45. Glertra— sinistru. IX, 24. falsus— venus.
Daſſelbe gilt von dem Worte vor der Hephthemimeres⸗
XIV, 286. clandor hara. Ssolummque sus caruisse fimera— NXIII. 607. Rt primo] Simils rulhcri,1 Mox veru vofucris. I. 50. Nympha, manol] sie ahma lumum,] sie cerua leonem—
ſo vie von denjenigen nach der Cäfur und ihrem Verhältniſſe zum Schlußworte:
XII 452. Ducitur ad tumulum, dirohue dt Lostin husto. cf. III, G49. IV, 591. X. 96. 1, 514. Horridus Ohserro.] ueseis, temeruria, nescis. XIV, 649. Fales datai /rnddator erat] vitisdue Iialo. NXII, 431. Phaeocomes,] hominemdue simul! Drotectus eluumque,
) die gleichen ſo wie die ungleichen Stellen und zwar entweder je zwei, ader mehrere.
1. und 3. Fuß: 1. 181. Tulihus inie modis. 597. Ne ſuge mol fugiehut enim. 190. Cuncta prius temptahat.
l. und 5. Fuß: 1. 216. Maewala trumsierum latebris jorrence ferarum.


