Druckschrift 
2 (1850)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

46

kellus ¹) bekanntlich im Roman. weiterlebt als ital. martello, frz. marteau u. s. w., ohne daſs man mit Bue- cheler(in Friedländers Ausg.) Übertragung der Endung von dem sinnverwandten(s. die Glossen A. 1) malleolus bez. malliolus anzunehmen braucht. Dazu kommen von gar nicht oder nicht sicher im Roma- nischen erhaltenen Formen aulfser den von Schulze a. a. O. belegten cubucou)larius, aouνurly(auch Gl. II 354, 18) und cornuclarius, oονοαυ)⁵dοαοe noch: anucla II 534, 11, von Prob. App. p. 199, 1 verworfen (anus, non anucla hat die Hdschr. nach Foerster), anucula III 439, 50, anuncula II 566, 32(s. S. 45 A. 1 zu pedunculus); acucla III 467, 8 acucla: αασ⁴ς, II 351, 31 v*õτοιον acucla, scalprum, III 368, 43 acucula elövn u. ö.(Marc. Emp. XXI 6 pinus viridis acuculae..), möglicherweise im ital. aguglia etc. erhalten, s. Körtings Wörterb., aguligeNadeln von den Obelisken in den Mirabilia, s. Jordan, Topogr. der Stadt Rom II 182; partucula: IV 371, 39, fronducula: quae ex frondibus amputanlur V 634, 47; verruclum: 242, 11(vgl. III 187, 3) sagena id est v., vgl. IV 400, 58 verra- verrucli(verua: v. 5). fidu- culae- IV 76, 11 u. 5. hiduculae: cordae citharae, III 170, 5 lbοœα fidacula, endlich nur inschr., bez. bei Schriftstellern ossucula Petr. 65, C. I. VI 24800, ossucla Apic. 52; versuculi C. I. VIII 9508. II 391; annuculus(Adj.) C. I. III 2319 flius annuculus, öfter-uclus in dem Bande, z. B. 2457. II 1383. 1215. XIV 1901 u. ö.; Tanuclenses Bas. Capit. reg. XIV 9.

Corintheus c. 20 mehrmals. Ebenso C. I. VI 8686 imaginem Corintheam. X 6= Orelli 3838 pelwim deream Corintheam.. Synkope.. Auſser dem schon oben behandelten peduclus ist, um von gewöhnlicheren wie calda, lamna abzusehen, zu erwähnen:

offla: Petr. 56 u. 58. In Glossen stets mit einfachem f(wie regelmälsiges ofella): II 497, 31 MAörlevoov ofla, was der stupide Kompilator der Gl. nom. p. 588, 25 übersetzt hat: olfa: amator lateris, indem er g†iloxl. in seiner Vorlage las oder doch verstand. Das Wort wurde graäzisiert zu 6ꝙ1dοιονεꝑ‧ II 523, 42 ofla dl⁴αοωον, III 14, 42(unter Stücken vom Schwein) νάdπενv ofella ogpdουν.

oclus in oclopeta, s. oben S. 26 A. 3, wo hinzuzufügen: oclata(Fischart) Gl. II 519, 47. III 89, 7. 186, 36 u. 5. C. I. VI 75 Oclata, Beiname der Bona Dea, von Oclata wohl auch der Name Oclatinius Adventus. oclus selbst wird App. Prob. p. 198, 18 getadelt, steht z. B. C. I. X 7756 (cui vir oclos clausit sc. mortuae) und liegt auch in den roman. Sprachen, wie ital. occhio, zu Grunde.

cardelis, Distelfink, c. 46, für carduaelis, entsprechend dem vulgůren zweisilbigen cardus, wo- für es genügt, auf Wölfflin, Arch. IX 6 und 297 ²) zu verweisen. Die Belege aus den Glossen für Formen ohne u hat Götz comm. Woelffl. p. 127 fg. zusammengestellt. Es finden sich nämlich car- delus II 97, 46. III 89, 74 u. 5., das im ital. cardello fortlebende cardellus V 274, 31. 161, 27(aca- lanthis: cardellus, alibi carduelis), cardella V 353, 51(nach dem Diminutivum turdella?). Vgl. noch den Namen Cardelus bei de Vit Onom. Unterlassung der Synkope.

nomenculator c. 47. Aufser den von Georges Wtf. citierten Stellen von Schriftstellern: C.

sacrificiolis: sacrificantibus(ähnlich Z. 2 im Nominativ). Auch collectaciolum: cribrum V 618, 1 kann man bestreiten, tmpaniolum bei Arnob. VI 26 ist wohl von timpanium= Dim. σνv regelrecht gebildet, nicht von tympanum wie Georges angiebt, exedriola führt Paucker suppl. lex. lat. s. v. an..

1) martulus ist nur bei Plin. VII 195 und zwar einstimmig überliefert(vgl. Du C. u. Forc.), wahrsch. gefordert von Caper p. 105, 21 martulus feosus(Var. est sacerdos) a Marte, non marculus, wo schwerlich mit Keil Martialis non Marcialis zu ündern, sondern Interpolation der Worte leosig a M. anzunehmen ist. Die Glossen kennen nur das auch litterarisch(s. Georg. Lex.) vorkommende marculus und martellus, bez. beide mit neutraler Endung: marculus, malleolus et mallunc(wohl= malleum, was Caper p. 110, 12 tadelt, doch s. II 449, 49 ꝓxͥ⁵lοœ hoc malleum hic malleus u. ö.) π†ασσοσ σ,⁶οοσσ αανα νυηασνον IJ 127, 31, marculum Gρσνρον σα⁶σοοον Z. 28, onadte marclum III 94, 10, σꝓασοαν marculum p. 325, 42, marcus fortior malleus, marculus diminutivum, martellus mediocris malleus V 572, 41, was auf Isid. XIX 7, 2 zurückgeht, wo die Hdschr. marcellus haben(vgl. unten und Fest. p. 125, 13 marculus, deminutivum a Marco, wofür Müller suppl. 384 marco vorzieht). martellus oρασσ III 368, 57 u. ö., martellum †σσσον 23, 22, martellus: mediocris malleus dictus per diminutionem V 221, 17 mit dem Zeichen der Entlehnung aus Isidor(s. oben); das auch hier von einer Hdschr. gebotne marcellus ist durch die Buchstabenfolge ausgeschlossen). UÜber die Erklärung der Nbf. martulus neben marculus s. S. 48 s. v. tomatula.

2) Dafür, dals die von Charis. 75, 2 getadelte Flexion nach der 4. Dekl. wirklich bestanden hat, ruft Wölfflin mit Recht cardus maiores Ed. Diocl. 6, 1 an. Ich führe noch an: Althochd. Glossen III 319, 37 carduum, während in derselben Glosse C. Gl. V 574, 52 cardorum steht.