— 42—
striga autem casirense est vocabulum intervallum turmarum significans, in quo egui stringuntur, Caper p. 111, 11 striges, non strigae und Porf. Hor. ep. 5, 20 nockurnae striges: sic dicitur, non ut vulgo strigae, im roman. fortlebend, z. B. ital. strega(Lex Sal. LXIV, 2 stria, Ed. Roth. 197 strigam quod est mascam). In Glossen: II 189, 19 striga: Aασουν Aciuν verm. Vulcanius) aεl„vwif gao- anlg, 262, 42 pvog ö9uεou striga, III 319, 4 vuxriéas striga, V 390, 18 striga- hegtis(angelsächs. = Hexe). Vgl. Isid. XI 4, 2 quidam asserunt strigas ex hominibus fieri.
fatus= fatum, aber in die Personifikation herüberspielend¹), c. 42. 71. 77. In Glossen nicht vorkommend, wie es scheint, sehr oft in Inschr., bes. metrischen Grabschriften: Anth. Lat. ep. 1537, B, 2 dolere mater noli, faciundum hoc fuit, properavwit aetas, voluit hoc fatus meus(Petr. 77 hoc mihi dicit fatus meus), 146, 2(148, 2 hoc tempus voluit, hoc fuil fatus meus), 1570, 5 virginem eripuit fatus malus(Petr. 42 illum perdidit malus fatus) u. ö. UÜber Fati und Fatae(frz. fée) vgl. Preller Röm. Myth. II 194, über Abl. fatu bei Ammian. s. oben p. 29 A. 2 zu malifatus.
lorus c. 57= lorum: bei Apul. met. zweimal, Schol. Juv. VI 480, dazu C. Gl. II 286, 7 luds lorus, lorum.
catillum c. 50(duo catilla) st.-us. Nur noch C. Gl. III 22, 47. 93, 57 catillum νᷣν und Prisc. C. Gr. L. I 30, 22 catinum catillum. Das primitivum lautet catinum Cato r. r. 84, 1, C. Gl. III 203, 23 u. 5.(xlνανκαον), 215, 25 Plur. catina(A⁴òαςσ), Prisc. 1. c. und wird dem Mask. vor- gezogen von Plac. C. Gl. V 10, 4= 53, 8(= Isid. XX 6, 5), verworfen von Charis. p. 79, 23, Caper p. 108, 12 und Auct. de dub. nom. p. 575, 1. Irrtümlich stellt Neue Formenl. II 532 die neutralen Formen als die regelmäſsigen dar.
thesaurum c. 46, oft in Bibelhdschr.(Rönsch Itala 271) und bei Späteren, s. Georges, ver- worfen von Caper p. 93, 6. In Glossen: II 328, 36 dόααφυννσ thensaurum= 501, 45 u. ö.; aber IV 291, 11 thesaurum: pecuniae depositum kann th. auch Acc. sein, doch steht p. repositae V 486, 12 wohl richtig. IV 397, 7 thesaurum: aerarium, 306, 15 aerarium: thesaurum(-us v. l.). Dazu Not. Tir. 90, 92 und Bonnet, le latin de Grégoire de Tours p. 346.
gustum nach der 2. Dekl. c. 76(non mehercules mi haec iactura gusti²) fuit, tamquam nihil factum), von Georges belegt aus Apic. IV 181 gustum versatile, Fronto p. 202 ed. Naber si tamen hoc guod gusto³) mittimus, non displicebit und Porf. Hor. sat. I 3, 6 quippe cum(ovum) in gusto stalim a balneis offeratur(= gustatorio, s. oben p. 4). Dazu C. Gl. III 25, 18 peöciς gustum(als Sinn). 184, 62 peöðna g.(ede potionibus'), Fulgent. p. 147, 22 Helm und als Bestätigung des Gebrauchs Schol. Juv. XI 14 interea gustus(elementa per omnia quaerunt): hos gustus, masculinum, was Schurtzfleisch und Schopen nicht zu verstehen erklüren: ersterer wollte mascalinum tilgen, letzterer in vow culinae ündern, doch s. auch den Schol. selbst zu V 24 hoc est gustum vini mali, wo Schopen wieder exy gustu ändert. Vgl. noch dulce gustulum Apul. met. II 10(IX 33 ist das Geschlecht nicht zu erkennen), doch ändert sich das Geschlecht bekanntlich öfters in den Diminutivis.
vasum st. vas im Nom. c. 51, verworfen von Caper p. 112, 3 u. a., aufser den Schriftstellen bei Georges noch C. Gl. II 433, 19 nedðog vas vasum haec vasa, 596, 17 vasum(vascim cod.): vas- culum, C. I. L. IV 1453 vasu, span. und ital. vaso. Dagegen ist der Nominativ vasus(Petr. 57) in Glossen nicht mit Sicherheit nachzuweisen. Denn in der ersteren Glosse ist vas mit einem Häkchen dahinter überliefert, das der Worttrennung, wie oft in jenem Glossar, dient, von Stephanus aber irr- tümlich als Zeichen für die Endung us aufgefaſst worden ist. Doch vermute ich stark, daſs II 469,
1) Querolus p. 8, 25 ed. Peiper sagt der Lar: ego sum Lar familiaris, fatum quod vos dicitis. Merk- würdig ist umgekehrt neutrales genium bei Charis. p. 32, 10, wo Keil ingenium nach der Uberl. bei Diom. p. 327, 24 in den Text gesetzt hat, exc. Char. p. 548, 14. 554, 15. Gl. II 461, 18 fg. rögn hoc genium, singulariter tantum declinabitur et est neutrum, zixn gudoον d*οeον hic genius singulariter etc., Z. 16 voxεo: hoc genium, geni- talium, letzteres zu erkl. nach exc. Char. p. 550, 4 haec Genialia röxaia= Gl. II 33, 2 genialia rd roriu. Da- gegen wird C. Gl. IV 346, 39 fg. der Unterschied gelehrt: genium: vigor, potentia, genius: numen.
2) Scheffer wollte gustui lesen, Cornelissen decussis, beides unnötig. non gusti fuit scheint nach Ana- logie von non hufjus, non hettae, non flocci, non hili(cf. Petr. 44) facere u. à. gesagt, indem auch gustas„die Probe“, eine Kleinigkeit bezeichnet, s. die folgende Anm. Vgl. die Ausdrücke für„nichts“ im rumän.: nagutta = nec geutta, nemica= ne mica wie frz. ne— mie u. a.(Petr. 42 non micam panis). Etwas anders erklärt Friedl.
3) Naber ändert in gustui. Gustum heiſst hier die„Probe“ wie pei Val. Max. III init., Plin. ep. IV 27, 5 und öfter bei Sen. phil., s. Gertz zu Sen. clem. I 1, 6.


