Druckschrift 
2 (1850)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

33

LXI. quomodo di volunt. C. Gl. III 111, 25(= 641) im coll. Harl. guomodo di volunt als Antwort auf die Frage quo modo res tuae? omnia bene?

LXIV. cubare vom Hunde gesagt((admonitus ostiarii calce, ut cubaret'). C. Gl. II 118, 21 cubat sosGstrοov. Man sagte also zum Hunde cuba¹) wie frz. couche. Vgl. noch die Anwendung von cubare in den Hunde-Grabschriften C. I. L. VI 29896, 8 und X 659, 4(= Buechelers Anthol. lat. epigr. n. 1175 fg.), deren erste als Name Margarita beigeschrieben enthält, wozu Buech. unsere Petronstelle vergleicht, wo derselbe Name für ein Hündchen des Lieblingssklaven Trimalchios vorkommt.

tibi dico, Redensart, um jemand anzurufen, dafs er aufmerke, häufig in unwilligem Ton. C. Gl. III 286, 50= 657(Gespräch im Bade) dnoloudeα ναμι sequere nos(sc. in balineum); do⁴ Ayο*εορνσ⁶‿εαμεα tibi dico, purgamentum. Oft in der Komödie, auch Phaedr. IV 18. 19. Anth. lat. epigr. 442, 2 Buech. Ebenso libi dicimus bei Ovid. met. IX 122 und her. XX(XIX) 153.

LXV. misellus von Toten. Friedl. citiert Tert. test. an. 4 cum alicujus defuncti recordaris, misellum vocas eum;, Intpp.²) ad Catull. 3, 16 i0 miselle passer; Apul. met. VIII 1 fuit³) Charite. nobisque(2) misella mames adivit. In der Glosse V 223, 2 wird misellus geradezu mit mortuus erklärt. Häufig auch in poet. Grabschriften als Anrede an die Toten, bes. in Afrika: C. I. VIII suppl. 11594 non digne, Feliæ, citto(1) vitam caruisti, miselle, ähnlich 11511. Vgl. auch, was Serv. Aen. IV 20 über miser= mortuus bemerkt(ausgeschr. von Isid. X 173) und Isid. diff. 353 miserum vivenlem adhuc dicimus, misellum mortuum, was wohl zu weit geht.

LXVI. bene me admonet domina mea. C. Gl. III 216, 36 ff.(= 651)r Ʒ‿‿es 4ei G rb ν d†ραεμοενα Kadeς s ontuvnoæ numquid vis venire ad secessum? Bene me admonuisti. Vgl. Ter. Andr. 953 cur non illam huc transferri iubes? Recte admones, ebenso bene mones v. 373 und Enn. fab. praet. 2 Ribb. Theophrast. char. 7 führt als charakteristische Redensart des Schwätzers an: 805 ps, 6r εᷣ drtνnao. Bei Petron sind die Worte eine gelungene Nachahmung der Stegreifrede, so dals die zusoufflierten Worte aus dem Zusammenhang zu ergänzen sind, ühnlich wie Cic. Verr. IV 5 sed eorum artificem quemb quemnam? recte admones: Polyclitum esse dicebant, eine vielbewunderte Rede- figur, s. Plin. ep. I 20, 10. Quint. IX 6, 21. IV 5, 4 illa non iniucunda schemata paene excidit mihi et fugerat me*) et'recte admones'. Petr. 25 ad aurem eius Psyche ridens accessit, et cum diwisset nescio quid, eita, ita', inquit Quartilla, bene admonuisti'.

LXVII. est te videre? Begrülſsungsformel(est= licet), wie unserSieht man dich auch einmal, zu der schon Friedländer eine Stelle aus einem Schulgespräch bei Haupt opp. II 512(jetzt C. Gl. III 211, 23 ff.= 647) dvrmνᷣσσο 1ꝓνν ααάα‿‿ς εmνσα Aouuts EoOri- s ddeiν; l drrsig IHdvra Hᷣꝭνe.νςς‿ éei u. s. w. resalutavit dicens: Bene valeas?), Lucie; est te videre? quid agis? Omnia recte. 6) quomodo habes? Aulserdem vgl. die Begrüſsung des Tiberius in Germanien durch seine

1) Don. Ter. Eun. II 3, 66 pervulgatae consuetudinis dictum est: cferi canem foras.: h. e. feriendo canem oras eiice.

8 2) Die neueren Erklärer, wie Ellis und Riese, schweigen allerdings.

3) Wie fuimus Troes und C. I. L. X 4993= Anth. Lat. epigr. 1230, 4 nec nisi cum fuerit(sc. mater filiolum plangens), desinet esse dolor.

4) Dahin gehört auch die Redensart et bene venit in mentem Trebell. Poll. trig. tyr. 20, 1 u. Claud. 10, 1 bene mihi venit in m. Hist. Apoll. 40(p. 81, 1 Riese ed. II.

5) Vgl. bene valeas auf einem Ringe bei Le Blant a. a. O. n. 22, wie sehr oft&rjcoug. Ebenso bene vale bei Fronto p. 94 N., häufiger als Abschiedsgrufs wie p. 163. Plaut. Asin. 606 u. 5. Flor. IV 10, 7. Curius bei Cic. fam. VII 29, 2. Matius ebda. XI 28, 8.

6) Quid agis? wie oft bei den Komikern, Hor. sat. I 9, 4, Plin. ep. III 20, 11 quousque illa vulgaria equid agis? ecquid commode vales? mehr bei Brisson. de form. p. 755 sd. Zu omnia recte, was auch fragend gefalst werden kann, vgl. Ciceros Witz bei Quint. VI 3, 84 Cicero audita falsa Vatini morte, cum obvium libertum eius interrogasset erectene omnia?' dicenti recte, emortuus est?' inguit und Donat zu Ter. Phorm. II 1, 26 satin omnia ex sententia quod vulgo: omnia recte. Mehr bei Brisson. I. c. Dafür C. Gl. III 641 omnia bene? So wohl auch das in der Komödie und sonst häufige satin salve?(Georges s. v. salvus a. E.), mag man nun per- sönliches agis oder habes oder unpers. est oder omnia sumt o. à. ergänzen; entsprechend satin recte? bei Ter. Andr. 804(Apul. met. I 26 quam salve agit Demeas noster? quid uxor? quid liberi, ähnlich apol. 44. Fronto p. 29 quam commode agas sciscitor, vgl. Plin. ep. oben und Vulg. 2 Regg. 11, 7 quam recte ageret guaesivit). Wenn Georges, N. J. f. Ph. 117, 830 im Anschluls an vereinzelte Hdschr.-Schreibungen sich wieder für s. salvae? sc. res tuae sumt ausspricht, so verhehlt er sich zwar nicht, daſs Donat zu Ter. Eun. 978 salpe in jener Formel als Adv. erklärt= eintegre, recte, commode', übersieht aber, daſs auch Charis. p. 254, 25 sagt: habet et adverbium

5