Druckschrift 
2 (1850)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

populus minutusder kleine Mann. Vgl. C. Gl. II 269, 40 dH⁷σαμαeσ μmαχα⁶⁶ haec plebs, 359, 45 lerrod οινν*υυραάαόσα plebiscitum. Phaedr. IV 6, 13 minuta plebes. Ital. minutaglia Pöbel'.

XLVI. sibi placensselbstgefällig, eingebildet, sehr oft beim Philosophen Seneca, s. Friedl. In Glossen: II 183, 28 sibi pl. d*νμαπ, ddsorog, III 179, 41 u. ö.= adbrdoετοο, V 475, 30 prae- sumptor. audaæ sibique placens, vgl. Vulg. 2 Petr. 2, 10 audaces, sibi placentes, Porf. in Hor. p. 211, 19 Holder sibi placens et gloriosus, mit ungewöhnlicher Stellung Claud. Quadrig. bei Gell. X 13, 4 placentem sibi. Davon in der UÜbersetzung von Iren. III 2, 2 sibiplacentia= ντιαρςοσπεια(Rönsch It. 222). Im Verbum finitum sibi placere bei Cic., Ov., Juv., Flor., Vulg., Petr.

(itterae thesaurum est et) artificium nunguam moritur, was Friedl. übersetztBildung ist ein Schatz und was man gelernt hat, das bleibt ewig. Merkwürdig ühnlich, wenn auch der Sinn ein anderer ist, C. Gl. III 39, 15(Herm. Leid.) ars transfertur ab homine in hominem et propterea ars non moritur.

XLVII. domi natus- s. empticius p. 11.

XLIX. despoliare(ebenda und c. 30 in urbaner Rede) in der Bedeutung pentkleiden, während es gewöhnlichberauben heilst. C. Gl. II 236, 44 despolio dmπχ⁵νυαα, 289, 48 d. enduνo (beide griech. Verba nie= berauben). Ps. Plin. II 23 in balneo cum te dispuliaris(!?), anderes bei Rönsch It. 385 und Sem. Beitr. III 30. Häufiger findet sich so in späterer Zeit exspoliare: C. Gl. III 216, 41= 651(Gespräch im Bade, Herm. Mon.) àdòνσν expolia me, dagegen p. 232, 10 (Herm. Eins.) exue me, App. Prob. p. 197, 6 expolio birro, anderes bei Rönsch It. 365 und Sem. Beitr. III 38. Vgl. noch spoliarium, der An- und Auskleideraum im Amphitheater¹) oder in Bädern.

LII. plus minus asyndetisch, vor Zahlwörtern. C. Gl. IV 75, 16 ferme: plus minus, 34, 7 eirciter: plus minus(IV 218, 40 c.: plus minusve) u. à. Litterarisch bei Hirt. b. g. VIII 20, 1. Stat. silv. IV 9, 22, Mart. IX 100, 3 ²), Charis. p. 51, 26, Serv. Aen. VI 43; inschriftlich C. I. L. III 3980 (annos plus minus centum), X 3438 u. ö., doch meist in der Abkürzung P. M.; auf einer siebenbür- gischen Wachstafel C. I. III p. 936 findet sich sogar annorum circiter p. m. sew verbunden.

LVII. ingenuum nasci tam facile est quam) Saccede istoc'. Nach Otto, Sprichw. p. 2 ist der Vergleich von dem Herrn genommen, der den Sklaven zu einer Handreichung zu sich ruft. Vgl. C. Gl. III 377, 15(= 637)= 70, 43 euei ⸗eoxοFre illuc accedite(Gespräch in der Schule). Plaut. Curc. 623 u. 5. accede huc, Trin. 517 huc concede aliquantum und Ter. Eun. 706 concede isluc paulu- lum, meist zu Sklaven gesagt. Verg. Aen. II, 523 huc tandem concede Hecuba zu Priamus.

hac illac. C. Gl. II 452, 7 raurn zdueios hac illac, was möglicherweise auf Ter. Heaut. 512 geht. Ebenso Apul. met. VIII, 4, das einzige Beispiel bei Dräger II2 197. S. Preuſs J. c. 28.

LVIII. curabo tibi Toois iratus sit et isti(i. e. magistro tuo), qui tibi non imperal. Vgl. C. Gl. III 386, 35 unter den praecepta in Delphis ab Apolline in columna scripta' filiis impera re᷑ννοσ επεεαε. Ter. Ad. 76 hoc gui neguit, fatealur nescire imperare liberis.

LX. unus pateram vini circumferens di propitii' clamabat. Zu dieser Sitte vergleicht Fried- länder Serv. Aen. I 730. Vgl. auch die Schluſsworte der Einleitung des colloquium von Montpellier C. Gl. III 283, 23(= 654) dychf röxgh. dsoI IAeo bona fortuna. dii propitii, desgl. beginnt die Rubrik deorum nomina' p. 8, 21 u. 5. mit dii prop.

klären möchte, wohl richtiger von Anderener hat seine Freude an sich. Man erwartete im anderen Falle doch intra oder apad se.

1) So an den von Georges citierten Stellen Sen. ep. 93, 12 u. Lampr. Commod. 18, 3. 19, 3. Aulserdem vgl. C. Gl. II 236, 42 deπ ουτκιαυμον spoliorium(289, 47 4 νουνικνμοω apodyterium, spoliatorium); V 610, 40 Gl. Scal. = IV 175, 6 u. ö. spoliarig: ecteriores balnearum cellulae(anders IV 464, 40 spoliarium: locus ubi spolia ponuntur). C. I. XIV 3014 und Or. 2554(Amphith.). Curiosum urbis reg. II bei Jordan, Topogr. der Stadt Rom II 544. Bei dieser Gelegenheit sei bemerkt, dals auch die litterarisch nur bei Macrob. erwähnten vomitoria in den Glossen vorkommen: III 240, 41(quae in amphitheatro') at 2ε½εο⁶οι vomitoria.

2) Noch einiges andere giebt S. Preuſs, de bimembris dissoluti apud script. Rom. usu p. 47(1881).

3) Zur Auslassung des verbum dicendi vgl. c. 33 in urbaner Rede ut audivi veterem convivam thie nescio guid boni debet esse', wozu Buecheler ed. I bemerkt potest dicentem ante hic intercidisse'; doch s. Sen.

contr. II 5(13), 3 quam multas matres audivi illo tempore: quidnam volui quae peperi?' und Cic. Att. XV 11, 2 exclamat tua familiaris hoc vero neminem umguam audivi.