— 18—
corda:- cordae frusla, wo Scheffer cordis, Heinsius gelehrt fordae lesen wollte. Richtig bemerkt Hadrianides chorda proprie intestinum ut Ioοdοα* vεᷣο ilig hoedorum apud Athen. l. VIII, deinde fides ex intestino illo contorto et arefacto.“ In den systematischen Glossen des III. Bandes findet es sich unter lauter Schweinernem: p. 14, 48 7 ν%5corda, 184, 1 Mear=, corda, desgl. in den coll. Monac. p. 218, 30 ff.(= 653) 4εαιασοσ τ νiœ divide ungellas, urdaοꝶνοωοo τοdαν concide aqualem(aqualiculum Götz nach konstantem Sprachgebrauch), zdeurij“ es G0rog¹) cordam ex agçua. Endlich steht chordae„Kaldaunen“ im sog. Iudicium coci et pistoris(P. L. M. IV 326 Bährens) v. 80 im Wortspiel mit der gewöhnlichen Bedeutung„Saiten“..
owgcominum„eingemachter Kümmel“. Friedlünder citiert eine von Ellis herangezogene Glosse eines cod. Balliolensis owiminum(!): acetum cumino mictum. Im Corp. Gl. findet sich nur Ver- wandtes, wie III 185, 16 d νuαeνμαα fabas acetatas(s. Nachträge).
LXVII.*crotalia, ein klapperndes Ohrgehänge(Plin. mai.). Nur noch Not. Tir. p. 99, 77.
xcapsella„Küstchen, Büchschen“(Ulp., Vulg.). C. Gl. V 565, 30 cistella: capsella, was wohl aus Fulgent. p. 124, 10 Helm: cistellam dicunt capsellam stammt, IV 144, 6 pyæides vasa modica argentea vel lWignea quae vulgo proæxides(d. i. puxides oder vielmehr bux. nach 272, 34 u. a.) appellant in similitudinem capsellae(V 321, 16), während V 354, 26 capsellum(!): vas rotundum et longum vermutlich auf Vulg. 1 Regg. 6, 8 geht. Aulserdem in den Fragmenten der Werdener Glossen bei Gallée(altsächs. Sprachdenkm., Leiden 1894 p. 343) pulpita: capsella, Osb. p. 146 capsella et capsula- cista repositoria, Interlinearglosse des cod. Pith. Juv. III 206 zu cista: theca librorum vel capsella, Greg. Tur. v. Mart. III 43, s. auch Du C. Endlich ist capsella der Name einer Pflanze bei Marc. Emp. 20, 115 und in Glossen bei Stadler Arch. X 93(s. jetzt Ind. Corp. Gl.).
cingillum(Varr. sat. frgt. bei Non. 47, 25; Paul. Fest. p. 63, 6 zweifelhaft: cingilio codd. opt., cingulo vg.). In Glossen: cingillum odσσον III 441, 73 u. 5., cingillus roονρν ενον II 100, 51; cincilla duri redimicula V 276, 45, umgekehrt und viell. Originalglosse IV 561, 16 redimicula auri cincella(vgl. C. I. XI 358 signum cum redimiculo auri). Not. Tir. 97, 54. Auſserdem Varr. 1. 1. V 114 cingillum im cod. Flor. u. a.(vg. cingulum).
obrussa„Feuerprobe des Goldes, die Kapelle“(Cic., Sen. phil., Plin. mai., Suet.), nach Mommsen Herm. XXV 26 a. 3 urspr. lateinisch. C. Gl. II 137, 12 obrussa(so Meursius, die Hdschr. obsus) zο doαmρ⁴εοð τοεν*οωσν Srœαντποταιααασαοε⁵ετιασ.
LXVIII. recutitus= circumcisus(Mart. und Pers., wo man die Scholien sehe, von Juden). C. Gl. II 170, 16 recutiti dmποοσεσισνυνσνμέωνννια, εοετονμοο, Plac. V 39, 16= 96, 13 u. 5. recutiti: Judaei. Osb. p. 509 retutitus: reconsus, wohl verschrieben oder verdruckt für recut.- retonsus, vgl. Mart. IX 57, 4 recutita colla mulae(glatt geschoren). Gl. III 330, 25 1Rπό666 00g recutitus.
LXIX. debattuere(vom volkstümlichen battuere= schlagen, frz. Dattre, vgl. débattre, ital. dibattere), nur noch Not. Tir. 71, 82; bei Petr. obscön, wozu man Ciceros Bemerkung über battuo fam. IX 22, 4 vergleiche. Lex Sal. tit. 24, 3 debatterit Var. zu occiderit u. ä.
adcognoscere im Sinne von agnoscere, von Georges nur noch mit Quint. decl. 339 in. belegt, wo Ritter mit Gronov adgnoscere ündert. Eher könnte man zweifeln, ob Seneca ep. 118, 12, wie O. Hense nach den zwei besten Hdschr. schreibt, unde adcognoscitur bonum? und schon vorher Varro r. r. II 2, 15 triduum retinent, dum adcognoscant matrem agni(so Keil nach der zuverlässigsten Uberl., vg. agnoscant) und Val. Max. VI 2, 7 cavit, ne hilari fronte libenter adcognoscere potentiam...2) profiteri videretur zuzumuten ist. Auch in Glossen findet sich das Doppelcompositum: II 8, 9 adcognoscit rυοέ̈νονᷣ V 436, 33 accognita: bene nota(cod. nata) seu cognita. Dazu die von Rönsch Itala S. 206 aus dem Claromontanus Vulg. Phil. I 22 angeführte Stelle et quid eligam non adcognosco (à=„*οεαα des Urtextes) nebst drei Tertullianstellen. ¹)
1) Vgl. III 314, 34 à8 50os eliæum, dꝓς Sdaros ex agua, II 59, 41 elixa ⁵½ 50ros, guεεοτ⁶ν. Apic. 194 Porcos eæ aqua coques, 139 elicas ex aquç u. ä.
2) Die Lücke in den besten Hdschr. ist vielleicht auszufüllen durch aut tristi impotentiam, vgl. das ähnliche Wortspiel mit potentia und imp. bei dem gleichfalls rhetorisch angehauchten Velleius II 29, 3. Daſs zuf kiderei Her, wie jüngere Hdschr. bieten, nicht möglich ist, hat Kempf gezeigt, aber sein iam st. iram ist sehr matt.
3) Die Stellen des Varro, Val. und Sen. sind nicht beriücksichtigt Arch. X 131.


