Druckschrift 
2 (1850)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

11

porcilia, truncus, laredum, lardaria, bubula, perna,[Atlalus, Attalia, Atlalicus], attagina, nenia, tuma- tulum(= komac., s. 8. 49), lumatularius, ungula, ungella. Schmitz hat nicht verfehlt, auf die Petron- stelle aufmerksam zu machen. Noch wichtiger, dünkt mich, ist die Note für eine Stelle des Arnob. adv. nat. VII, 24 quid, inquam, sibi haec volunt: apewaones hirciae silicernia longavi? guae sunt nomina et farciminum genera, hirquino alia sanguine, comminulis alia inculcata pulmonibus. Quid taedae(ganz unbekannt), quid neniae, gquid offae non vulgi sed quibus est nomen appellatiogue penitae?(vgl. Fest. p. 230 etiam nunc offa porcina cum cauda in cenis puris offa penita vocatur), wiederholt c. 25 a. E. nenias offasque penitas, wo zwar von groſsen Autoritäten an neniae gerüttelt worden ist Scaliger wollte kaenige, aber wohl mit Unrecht, auch im Hinblick auf die von den Verteidigern der Über- lieferung angezogene Stelle des Festus p. 159 quidam aiunt nenige ductum nomen ab extremi inteslini vocabulo. UÜbrigens haben die sog. Notae Bernenses nenia p. 46, 6 Schm. zwischen monodiarius und praeco, also in einem Zusammenhang, der der gewöhnlichen Anwendung des Wortes entspricht.

commundo, nach einer wahrscheinlichen Vermutung von Heinsius für das überl. cum mun- datis(Col., Ulp., Jul. Obs.). C. Gl. II 110, 32 commundat au‿νασααοε, aαναραρσιαασνi mπο u. ö., III 158, 51 commundo, 52 communda ddooαοο=. Not. Tir. 101, 15 commundat hinter immundum. Dazu Past. Herm. III 9, 10(übertr.) und cod. Verc. Luc. 15, 8 commundat(æσ der Urtext) domum sowie Dig. XXXIV 2, 25, 10 bei Rönsch It. 184.

empticius(Varr. r. r. von Sachen; gew. wie bei Petron ¹) von Sklaven: Sen. rhet., Or. 2812 = C. I. VI 8919). Gl. III 305, 3 dyooacrég emplicius hinter zαο⁵οαο servus, II 482, 16 d*rég empti- cius u. a.; III 254, 49 e. dyooacrôg vom Brod(Ggs. 45 domesticus, vgl. Petr. 66 panem de suo sibi); V 498, 39 e.: liberatus a servitio, 357, 32(ags.); Not. Tir. 27, 11; Osb. p. 184 empticius: ad emen dum facilis. Dazu Vulg. Gen. 17, 12 u. ö. empt. im Ggs. zu vernaculus, woraus wohl die von Wölfflin Arch. V 430 citierten Stellen Augustins; Fulgent. p. 143, 13 Helm(e. fructus).

L. nesapius(Nichtswisser, wie ne-queo, ne-scio, ne-fas, ne-frens, ne-volt u. a.). Friedlünder citiert Terent. Scaurus de orthogr. C. Gr. L. VII 12, 4 nesapus, qui non sapit. Dies ist die kor- rektere Form, vgl. florisapus C. I. L. VIII 211, l. 90= Anth. Lat. epigr. II 1552 Buech., bustirapus (Leichenfledderer), piscicapus, oviparus, tardigradus, praesagus, profugus u. a., selten ius: satagius, frugiperdius, ocliferius, domicurius neben wiocurus. Auch die romanischen Wörter ital. saggio und savio, frz. sage setzen sapius, bez. sabius voraus und beweisen den vulgären Charakter der Bildungen.

statunculum, s. unten S. 43. 7

miscellaneus, zuerst hier vorkommend(die Stelle fehlt bei Georg.) und zwar als Adj. wie Apul. met. III 2(Subst. aned bei Iuv. und Fest.). Vgl. C. Gl. V 223, 1 miscellaneum: commiætum, 538, 17 u. ö. commisticium: miscellaneum. Gew. miscellus, cf. supervacaneus neben supervacuus.

LIII. circitor, von Buecheler für das überlieferte circumitor mit Recht eingesetzt nach der konstanten Schreibung der Handschr. und Inschriften.²) Auch die Glossen kennen nur diese. Die Bedeutung ist vermutlichFlurhüter(Friedländer übersetztNachtwächter) wie Priap. 17, 1, denn vorhergehen vilici(Gutsverwalter) und saltuarii(Oberförster). Man vergleiche die Reihe C. Gl. III 27, 33 ff. unter der Rubrik de agricultura': dοννσο vilicus, dyνꝙdæs saltuarius, aurdsurie cir- citor, 200, 49 fg. olxoο⁵αοος villicus, dyoopulas circitor; II 403, 36 ειαοοετi circitor, lustrator.

baro von einem Athleten, c. 63 von einem Mann, den der Sprecher als Cappadocem, longum, valde audaculum et Qui valebat- poterat bovem iratum tollere schildert. Die Entwicklungsgeschichte

schon in der Kaiserzeit berühmt gewesen seien(s. z. B. Holtzmann, germ. Altert. S. 126, Kirchhoff, Schulgeographie § 34, der ausdrücklich vonmarsischen Sch. spricht). Blümner bemerkt nichts zu der Stelle. Aber bei allen landsmännischen Gefühlen mufs ich doch gegen diese Auffassung aus historischen Gründen protestieren. Die Schinken der italischen Marsi bezeugt zum Überfluſs noch Pers. III 75. ¹) Der Gegensatz ist daselbst domi natus, wozu vgl. C. Gl. II 55, 2 domi natus oluopsν, 380, 21

olnoysvie verna, vernus, vernaculus, domo natus, V 489, 1 vernaculus: mancipium domi natum, Porf. Hor. ep. II 2, 6 verna: domi natus. Oluoysvsſs, über das vgl. Dio Chrys. XV 457 rods zαod dꝓœ⁴α εννενντας, 0de olnoysvstg ανοοσοι und Lob. Phryn. 202 fg., wurde später in domigena übersetzt, s. Anecd. Helv. p. CXXXX hen piaen es,denaihens, Interlinearglosse des cod. Pith. zu Juv. IX 10 vernam: domigenam, Althochd. Gl. III 408 und Du Cange.

2) C. I. L. V 4100. 6784 u. ö. X 711 als militärische Charge wie Gl. III 209, 6; Aufseher bei Wasser- leitungen: V 8749. XIV 3649; noch anders in der lex. met. Vipasc., s. o. S. 9 A. 1.

2*