11

Quo plures causae, de quibus Dualis ᷣ.˙ positus sit, adesse videntur, eo majorem admirationem habet Pluralis verborum BX ττ et 16 σ νϑ◻ꝑε½. Versu 154 reperitur Dualis àX 6v Te, prorsus consentaneus praeceptis, quibus quasi obsequitur Dualis.— Pro 75„( 9s legi 15 al supra jam diximus. Praeterea addit Spitznerus verba haecce: Barnesius: 7⁴α ‧⁵εαι 1παᷣνσσ⁹ε, de suo, ut vide- tur, munificus. Plurali numero hujus verbi, ut 1οντο, haud paucis locis, etsi de duobus loquitur poeta utitur.— Si hi duo versus, 147 et 148, legitimi sunt, Pluralis propterea fortasse legitur, quod haec verba non in enuntiato simplici, in narratione posita sunt: in narratione autem, qua duo agentes, euntes, pro- gredientes depinguntur Dualem saepissime invenimus. Ac nescio an recte consentiamus iis, qui hos versus duos spurios esse putant. Veteres enim jam hanc sententiam proposuerunt, quod docent Scholl. A. B. L., ubi haecce exstant: 498 τ 0 ναι ðἀ&☛⁶ oτ αμ*σοι, ι àνυν⁴αοωννοοm§σε εαεα νχ 7. L.— aal AHιοατ OAvy rο σ6ꝙĩτε⁄. Schol. A. 0 do Aετοοναα α. r. X. Scholl. B. L.*).— Non est, cur Plurali horum versuum vehementer moveamur; sed meminisse juvabit alios quoque locos, ubi pro Plurali Dualis desiderabatur, spurios esse videri; cf.§. 23. p. 32. 33.—

De Duali verborum ·d ο* iaντ ταπα τεεοσονν⅔ ne unum quidem verbum di- cimus, quum nonnullis locis de duali, qui est in enuntiatione: 7Q⅒“ οb Auoον 78 ετές ςαρνu et similibus ita disseruimus, ut cuique satisfecisse nobis videamur. Vid.§. 36.— Itaque progrediamur ad explicandam Pluralis numeri rationem verbi Iuauov, quod legitur versu 151. Nonne prorsus adversatur hic Plura- lis praeeeptis, quae de Duali explanando proposuimus? Docuimus enim, Dua- lem, si de motu duorum agatur, plerumque legi. Quare autem hoc verbum saepe, etiamsi duorum mentio fiat, Xανευντιαμᷣ reperitur? Hunc locum atque alios jam adtulimus§. 26 p. 41. II. XXII, 147 de Achille et Hectore loquitur

duα. De quibus verbis vid., quae Buttmanus loquitur in Lerilogo vol. I. p. 61. 62. atque adnot. 21 Quae Schol. A. contraria dicere videtur, non sunt contraria.—

*) Spitznerus, in adnotat. ad. v. 147 dicit haecce: Alexandrini quidam, quod Juno Tro- janis erat infesta, neque id ei Jupiter praeceperat, duo versus ut superva caneos deleri ju- bent. Eustathius contra iisdem utitur rationibus, quibus deae brevi loquentiam excuset. verbis ipsis nihil inesse crediderim, quod poëta sit indiguum. etc.

3