9

———

videbatur.— At quomodo illa variatio est explananda? Hic versus solet poni, si de iis, qui in pugnam procedunt, agitur, sive de duobus, sive de pluribus: do cadem enim re loquens utitur Homerus iisdem verbis, nullo fere modo(ut diximus) mutatis.— Hac enuntiatum in II. III, 15 legis, ubi successus appro- pinquatioque Trajanorum ef Graecorum depingitur.— II. XVI, 462 de Patroclo et Sarpedone eorumque ministris sive sociis agitur iisdem verbis; atque II. V, 14 de tribus viris.

Quae cum ita siut, in iis locis non offendes, ubi, etsi duorum mentio ſit, haec verba xX³*ονντνενς reperiuntur, ut Il. VI, 121. XX, 176(Achilles et Aeneas) Il. XXIII, 816(Ajax et Diomedes), quamquam in versibus, qni an- tecedunt, Dualis positus est, Il. VI, 120. XX, 159, ubi eadem verba exstant, quae XXIII, 814. Libro postremo practerea v. 802 sdd. saepissime legis Dualem.— Nuͤllius momenti est varia lectio, de qua loquitur Eustalhius ver- bis hisce: AXX 578 ◻☚ 0ν ga di y Ioav di τον 1, 6 07„ rogsuav.— De duobus praeterea agens utitur Homerus enuntiatione, de qua loquimur, locis hisce: II. XI, 232(sine v. I.), de Agamemuonc et Iphi- damante; II. V, 630. 850. de Marte et Diomede; II. XXI, 148 de Achille et Asteropalo; XXII, 248 de Achille et Hectore.—

§. 38. Alium denique locum, qui reperitur II. XV, 145— 157 addamus, quo nonnulla verba illis, de quibus§. 36 et 37 disseruimus haud absimilia sunt.—

IHH. l. mirum quantum numeri et Dualis et Pluralis varient: Versu enim 145 reperitur Pluralis vocis eas, at V. 146 ejusdem vocis Dualis— G—; v. 147 legis verba EX9„s et 15»S 96, V. autem 154 X9Gurs, v. 150 enuntia- tum 7ν J'AiTayrs ⁵ε τπιςσνσνν„ v. 151 lzavov, V. 152 sdgou, vv. 154 155 7·* rν§τν et oiv, v. 156 r16 1£☛ꝙ)O9. Novies igitur Dualis, quinquies Pluralis legitur*).— Quantum potero, hanc variationem explanabo: Loquitur poeta de duobus, qui mittendi sunt ad Jovem, de Apolline et Iride atque utitur primum

*) Hacc vocubnla numerata sunt exr editt. Wolff. et Spitsner. Exstant autem vv. Il. versu enim 147 pro 10ꝑε△ reperitur 20 5 ˙9αν.(„Vind. quint.“ Spitzner.)— Inſinitivus legitur Il. IX, 373. Od. XXII, 405. XXIII, 107, ex quibus locis huc male translatus videtur.— Versu 156 reperitur pro ασέο σmν inſinitivus έσʃσσσ