8

At versu 366 agitur de iisdem equis durus vocibus: 7 ηνοUN daOvTSA T8TEOSjv, quia equorum(communiter) agendi, movendi, volandi festinan- dique ratio ob oculos quasi versatur, in oratione directa, et narratione. In- signitior est variatio iis locis, ubi in uno eodemque versu pluralis(7 ιαν legitur et Dualis, ut II. V, 768. X, 530, ubi reperis: adoτιεεν πνπονᷣ(unumo- quemque equorum, unum atque deinde alterum) 7 ¹% d' oUn Aον8 rs- 75 να¶ pu.— Quod enuntiatum hoc tantum modo compositum legitur.— De enuntiatis, quae nullo fere vocabulo mutato, certa quadam ratione composita sint, atque saepe legantur, jam antea diximus. Vid.§. 17. et 26. p. 42. 43 atque huic similia enuntiata locosque, quos illic adtulimus.

Hujusmodi loquendi rationes iu carminibus epicis exstare solent, et in iis scriptis, quae ex illis originem quasi traxerunt isdue quibusdam ex partibus simillima sunt*).—

§. 37 Ad idem genus enuntiatorum referendum esse videtur hocce: 075" 5Ts h Ng er AXXSXO1v 1Gvrev, II. VI, 121. Hoc loco desideratur Dualis, quia cum versu antecedente, quum de duobus pugnaturis, qui congrediuntur, agatur, Dualis legitur, tum vero in hoc versu 121 de eadem re iis- demque viris loquitur Homerus, de appropinquantibus, ad pugnandum eoeuntibus. Itaque jure quodam Dualem expetimus. Perexigua vero compensatio est varia lectio 76ν 78*), quamquam profecta abillo, cui, sicuti nobis Dualis legendus esse

*) In prooemio egregio ad libros, quos ediderunt Grimmi fratres— Kinder- und Volksmährchen ed. II. Berol. 1819 vol. I. p. XVI— legis haecce: Wiederholungen ein- zelner Sätze, Züge und Einleitungen, sind wie epische Zeilen zu betrachten, die, sobald dor Ton sich rührt, der sie anschlägt, immer wiederkehren, und in einem andern Sinne eigentlich nieht zu verstehen.—

His adde verba Naegelsbachii, viri doctissimi, quae in libro optimo: Anmerkungen zur Ilias(B. I. II, 1— 483) ad II. 1, 567 p. 85 protulit: Wir halten nämlich als Erklärungs- princip fest, dass Homer in Anwendung alles dessen, was Formel geworden ist, sich un- veränderlich gleich bleibt.— Hic restat, ut, qui sit propius usus ac vis, explicetur, quan- tum poterit.—

**) Eadem varians lectio exstat II. V, 630. Aliis autem locis, ubi hic versus legitur, si de duobus agitur, non reperitur haec v, l.—