= 15

ꝛominandi Aborigines. Hos Aborigines quidam primos Italiæ incolas cre- lidere. Sic Juſtinus dicit, Ikalice cultores primor Aborigines fuiſſe.(mnn) t Dionyſius: Sunt, qui affirment, Aborigines eſſe indigenas ſtaliæ; reutem ex ſe, non ex alia ortam. AGoorytrac à εr ανονναα 1raλοεac, Pevos ro aν ᷣaντo Peroero aroae.() Rationem etiam hujus opinionis ffert, nempe etymologiam nominis. Id enim indicare, poſteros ab iis, anquam a primis, ducere originem; rne Pevegeoc, Tus uer' aurss aoεar(00) dinc etiam finxerunt, eos tanquam fungos ex terra eſſe prognatos; atque ac mente canit Virgilius, Evandrum loquentem inducens:

Hqæc nemora indigenæ Fauni, Mymphæque tenebaut, Gensque virum truncis& duro robore nata.

Queis neque mor, neque cultus erat; nec jungere tauros, Aut componere opes norant, aut parcere parto.

Sed rami atque aſper victu venatus alebat.(pp)

Quis vero neſcit, hanc rationem originis ab explicatione nominis ductam, alde eſſe incertam& fallacem? Etiamſi enim ex ratione ante allata Abo- iginibus nomen fuiſſet inditum; nihil aliud probaret, quam homines riſcos hac opinione fuiſſe imbutos, quia aliam& veram hujus gentis ori- inem neſcierint. Sic de pluribus antiquitatis populis idem prædicatur; lui ipſi quoque hanc opinionem ſedulo ſolliciteque faverunt ac defenderunt, xiſtimantes, ſibi glorioſum fore, ſi a nulla alia gente originem ducerent, Surique& ſine mixtura ſanguinis alieni, ſuæ tantum eſſent originis, terræ ilii antiquiſſimi; ut Athenienſes de ſe prædicare ſolebant. Hanc vero nanem opinionem& gloriam quis homo ſanus non derideat? etſi rudibus primævi orbis hominibus hanc erroneam ſententiam facile concedamus. ſed hæc derivatio vocis Aboriginum non erat omnibus accepta& probata. Dionyſius igitur duas præterea alias affert nominis explicationes, utut minus probabiles. Dicit enim: Breço ds A.ꝓssν, arssiss Tuas ua Tayεα, e» 9e

(mm) Lib. XLIII. cap. I.

(nn) Lib. I. p. 8. lin. 33. feqq-

(o) Ibid. lin. 38.

(bo) Aen. lib. VIII. v. 314. feqq.