65
Und es trinkt, und's ſchmecktem wohl, und 's ſtreckt ſi gar ſölli.
Sieder ſtrehlt ſi d'Sunnen, und wenn ſie gwä⸗ ſchen und gſtrehlt iſch,
chunnt ſie mit der Strickete füre hinter de Berge,.
wandlet ihre Weg hoch an der himmliſche Land⸗Stroß,
ſtrikt und lueget aben, aß wie ne fründligi Muetter
no de Chindlene luegt. Sie lächlet gegenem Chiimli,
und es thutem wohl, bis tief ins Würzeli abe.
„So ne tolli Frau, und doch ſo güetig und fründli!“
Aber was ſie ſtrickt? He, Gwülch us himm⸗ liſche Düfte!
8 tr apſlet ſcho, ne Sprützerli chunnt, druf regnets gar ſölli.
˙8 htimli trinkt bis gnug; druf weiht e Lüftli und trochnet's,
und es ſeit:„Jez gangi nümmen untere Bode,
um ke Pris! Do blibi, geb, was no us mer will werde!“
Eſſet hindli⸗ gſegn' es Gott, und wachſet und trueihet! 's wartet herbi Zit ufs Chiimli. Wulken an Wulke Hebels Gedichte, 5


