66
ſtöhn am Himmel Tag und Nacht, und d'Sunne verbirgt ſi.
Uf de Berge ſchneit's, und witer nide hur⸗ niglet's.
Schocheli ſchoch, wie ſchnatteret iez, und brieg⸗ get mi Chiimli!
und der Boden iſch zu, und's het gar chündigi Nahrig.
„Iſch denn d'Sunne gſtorbe, ſeit es, aß ſie nit cho will!
„oder förcht ſie au, es frier' ſie? Wäri doch
4 bliebe,
„woni gſi bi, ſtill und chlei im mehlige Chörnli,
„und deheim im Boden und in der füechtige Wärmi.“
Lueget Chinder, ſo gohts! Der werdet au no ſo ſage,
wenn der uſe chömmet, und unter fremde Lüte
ſchaffe müent und reblen, und Brod und Plun⸗ der verdiene:
„Wäri doch deheim bi'm Müetterli, hinterem Ofe!“
Tröſtich Gott!'s nimmt au en End, und öbbe wirds beſſer,
wie's im Chiimli gangen iſch. Am heitere May⸗Tag
weihts ſo lau, und d'Sunne ſtigt ſo chräftig
vom Berg uf,


