23 Der Schmelzofen.
Jez brennt er in der ſchönſten Art, und ˙s Waſſer ruuſcht, der Blosbalg gahrt, und bis aß d'Nacht vom Himmel fallt ſe würd die erſti Maßle chalt.
Und's Waſſer ruuſcht, der Blosbalg gahrt; i ha druf hi ne Gulde g'ſpart. Gang Chüngi, lengis alte Wi, mer wen e wengli luſtig ſy!
Ne Freudeſtund iſt nit verwehrt; me g'nießt mit Dank, was Gott biſchert. me trinkt e friſche frohe Mueth, und druf ſchmeckt wieder's Schaffe gut.
E Freudeſtund, e guti Stund! 's erhaltet Lib und Chräfte g'ſund; doch muß es in der Ordnung goh, ſuſt het mer Schand und Leid dervo.
E frohe Ma, ne brave Ma! Iez ſchenket i, und ſtoßet g: „s leb der Marggrof und ſi Huus!“ Ziehnt d'Chappen ab, und trinket us!
Ne beſſere Her treit d'Erde nit, s iſch Sege, was er thut und git,


