— 320—

gauden Fründ; de gauden Frün'n treckten mit de Schuller, un de gaude Fründ kunn mi nich helpen, hei hadd ſülwſt man knapp Geld.

Dunn ſäd ik eines Dags tau mi: Din Kahn geiht tau deip, Du heſt em äwerladen; Du heſt all dat Takel⸗ tüg in den Kahn, wat Di mal mit Hoffnungen un Wünſch un Utſichten unner de Ogen gahn is, un Kein von de Rackers rögt Hand un Faut, un Du ſallſt den Kahn allein räudern? Rut mit den Ballaſt!— Un ik krig den Irſten bi den Kragen:„Wer ſünd Sei?“— „„Aokat,““ ſeggt hei.—„Nu kik den Düwel an, wat hei för Schauh verdröggt!“ ſegg ik.„Heww ik Di raupen?“— Un— plumps!— lagg hei in't Water. Un ich krig den Tweiten tau faten:—„Wer is dit?“

„„Ein Verwaltungsbeamter,““ ſeggt hei,„ 31 dienen.““—„As wat?“ frag ik.—„„Oh,““ ſeggt hei,„„man blos als Rathsherr oder Kammerarius oder Stadtprotocolliſt, in'ner kleinen ungebildeten Stadt.““ —„Un Du meinſt, ik ſall mi mit ſo'n Schubbejack noch länger rümmerſlepen?“—„„Aufzuwarten,““ ſeggt hei. —„Ce, il will Di upwohren!“ ſegg ik, un dunn lagg ok de rin in't Water.— Dunn kamm de Drüdde an de Reih.—„Wer büſt Du?“ frag ik.—„„Ein

Künſtler,““ ſeggt hei.—„Wo ſo?“ frag il.— „„Ein Maler,““ ſeggt hei.—„Ja,“ ſegg ik,„dat hadd ik Di glik an Dine verdreihten Anſtalten af⸗ ſeihn kunnt: Wat ſniddſt Du Din Brod langs, wenn anner Lüd' ehr verdwars ſniden? So'ne ükerwendſche Ort kann ik hir nich bruken.— Rin mit Di!“— Na,