— 319—

vergeten hadd.— Wo wiren mine ſchönen Johren blewen!—

Ik kamm nah Hus.— As ik mit min Felliſen up den Nacken ut de Pribbenowſchen Dannen tred un nah mine lütte Vaderſtadt räwer kek, kennte ich ſei binah nich wedder. Dat olle Bild, wat mi in de Firn ümmer vör Ogen ſtahn hadd, was unnergahn; nige Straten wiren upkamen, un de Stadt hadd ſik nah allen Kanten utbugt. Ik gung in min Vaders Hus— dat was en frölich⸗trurig Wedderſeihn!— denn äwer de Freud' läd ſik bi mir ſwor, as Bli, de Frag': wat nu? un bi em ok; ik kunn't em anſeihn.— Ik ſäd mine Sweſtern un minen Swager„gun Dag“; ok in unſere Famili hadd ſik allerlei utbugt, äwer mi kamm't eben ſo frömd vör, as de nigen Straten.— Stadtmuſbant Berger bröchte mi en Ständſchen; ſei ſäden:'t wir ok man ſo

ſo weſt, äwer ik freu'te mi doräwer; de Lüd' dachten

doch noch an mi. As ik den annern Morgen upwakte, frog ik mi: wat nu? un as ik tau minen Vader kamm, frog de ok: wat nu? Un in deſe ſchreckliche Frag' bün ik Johre lang herümmer biſtert; ik grep hir hen, ik grep dor hen, nicks wull mi glücken; ik weit, ik hadd Schuld— de Lüd' ſäden't jo ok— äwer wat helpt dat All, ik was ſihr unglücklich, vel unglücklicher, as up de Feſtung.— Min Vader was ſtorben, un nu hadd ik mi de ſlimme Frag' man noch allein vörtau⸗ leggen; ik was Landmann worden; mit Luſt was ik dat weſt; äwer mi fehlte de Hauptſak taum Landmann — dat Geld.— Ik hadd vele gaude Frün'n, un einen