— 116—

anners worden.— Männigein hett mi ne fründliche Hand henreckt; äwer in'n Ganzen ſtimmte ik nich mihr mit ehr tauſam. Mi was tau Maud', as wir ik en Bom, de kröppt wir, un üm mi rümmer ſtunnen de annern un gräunten un bläuhten un nemen mi Licht un Luft weg.

Dat Kröppen hadd ik mi woll noch gefallen laten, denn ik fäuhlte in mi noch'ne düchtige Luſt taum Driwen un Utſlagen; äwer in de Tid wiren mi ok de Wörteln afſneden.— Min oll Vader was nah Däms henkamen un hadd mi beſöcht; hei was de ſülwige olle gaude Vader von vördem; äwer in de ſäben Johr wiren mit mine Hoffnungen ok ſine verdrögt; hei hadd ſik gewennt mi ſo antauſeihn, as ik mi ſülwſt anſach— as en Unglück; hei hadd ſik för de Taukunft en annern Tauſnitt makt, un ik ſtunn nich mihr vöran in ſin Rekenexempel. Wi wiren uns frömd worden; de Schuld lagg mihr an mi, as an em; de Hauptſchuld äwer lagg dor, wo mine ſäben Johr legen.

Ach, wat wiren dat för Gedanken!— Wat was ik? Wat wüßt ik? Wat kunn ik?— Nicks.— Wat hadd ik mit de Welt tan dauhn?— Rein gor nicks.— De Welt was ehren ollen ſcheiwen Gang ruhig wider gahn, ahn dat ik ehr fehlt hadd; üm ehrentwillen kunn ik noch ümmer furt ſitten un— as ik ſo unner den Dannenbuſch ſatt— för minentwegen ok.— ÄAwer Du büſt fri! Du kannſt gahn, wohen Du willſt! De Welt ſteiht Di apen!— Ja, äwer wecker Weg is de rechte?—