— 314—

Kind in den Huſ' hadd; äwer wat helpt dat All? de Friheit fehlte, un wo de fehlt, ſünd an de Seel de Sehnen dörchſneden.

Fridrich Wilhelm III. ſturw 1840, un wat ſin Sähn was, Fridrich Wilhelm IV. let'ne Amneſtie för all de Demagogen utgahn, un in de Zeitungen ſtunn tau leſen, wo ſei allentwegen fri kamen wiren; äwer mi hadden ſei vergeten; ik müßt ruhig wider ſitten; de Preußen dachten nich an mi, un de Meckelnbörger dürwten mi nich gahn laten.

Ach, wat ſünd mi de vir Wochen lang worden!— Eines Dags äwer— ik was en beten utgahn— kamm mi en Unteroffzirer nah tau lopen:„Herr Reuter, Sei ſälen fix nah den Herrn Gerichtsrath Blankenberg kamen, för Sei is wat ankamen; Sei kamen fri.“— Jk gung taurügg, ik gung an en ſwartes Stakettengelänner vörbi, de deipe Nahmiddags⸗Sünn ſchinte grell dörch de ſwarten Stäw, dat fung an mi vör de Ogen tau flirren; ik müßt mi faſt hollen. Ik kamm tau den Gerichtsrath, hei äwergaww mi en Schriwen:„Hir, Sei ſünd fri, Sei känen, as Sei gahn un ſtahn, von de Feſtung gahn, Keiner hett Sei wat tau befehlen.“— Un dor ſtunn't: Paul Fridrich hadd't up ſin eigen Hand dahn ahn de Preußen tau fragen, un as ik nah acht Dag' all bi minen ollen Vader tau Diſch ſatt, kamm en ſchönen Breiw von den Herrn Juſtizminiſter Kampz, worin de em meldte, ik würd nu ok bald an't Hus kamen. Ja,'t was recht fründlich von em, blot dat't en beten tau lat kamm.