As deſe Strid ſo recht in'n Gang was, kamm mit ein Mal en drüdden Pretendent, dat was de Herr Stadthauptmann Zachow, de beweſ' ſin Recht ut de superficies; hei weſ' nah, dat em von Rechtswegen all de Stratenmeß taukamm, un dat Jeder an ſine Stäweln des Abends ſeihn künn, up weckern ſinen Grund un Bodden hei ſpaziren gahn wir. Nah mine Meinung, ahn'ne hohe bundesdägliche Auſträgal⸗In⸗ ſtanz vörgripen tau willen, hadd de Mann Recht: Däms hürte em tau. Un hei was ok bet an ſinen ſeligen Dod en billigen Regent, denn hei regirte ſtill för ſik hen un jedes Lock in ſine Regirung würd mit den Stratenmeß tauſtoppt— blot gegen den Stadt⸗ muſkanten was hei hart, denn hei kunn kein Muſik verdragen, un wenn hei länger an de Regirung blewen wir, denn wir Däms mäglicher Wiſ' de einzigſte Feſtung weſt, de von den Muſikdeuwel nich erobert worden wir. — Em gungtt as Lurwig Philippen, den hett de Her⸗ zog von Modena un de Bauldrücker Pompejus in Glatz meindag' nich anerkennt— em erkennte de Oberſt⸗ leutnant nich an; ſin grötſte Find was äwer ſin Nah⸗ wer Leutnant Lang', de de eklichte Gewohnheit hadd, des Nachts up de Fidel tau ſpelen; un ſei ſeggen jo, hei ſall em ein Mal paddendod un Däms wedder in den Beſitz von den Großherzog ſpelt hewwen, wat äw⸗ rigens grad keine Kunſt was, denn de Stadthaupt⸗ mann hinnerlet keinen Erbprinzen.
So ſach dat in Däms ut, as ik des Nahmiddags
Klock drei in den Jehannsmand ein duſend acht hunnert Olle Kamellen. II. 20


