denn hei was ümmer ſtaats unner dat Dur dörch, baben dat Dur weg gahn. Däms würd vertheidigt up de ein Sid von de Elw— grot Elw, lütt Elw, oll Elw, Elwen⸗Graben— denn von de Eld— grot Eld, lütt Eld, oll Eld un ſäben Elden⸗Grawen; von de anner Sid dörch ſine natürliche Lag' un den Bokup⸗Eldenger⸗ Sand— för'ne Feſtung gor nich tau betahlen.— T was'ne grote Gegend, un Voß un Haſ' ſäden ſik dor „Gun Morgen“; Minſchen wahnten dor nich, un ſei ſäden jo, ſülwſt de Franzoſ' wir ümkihrt, as de Sand em bet an den Schinken gahn was.— Uterdem würd't noch dörch en Brüggentoll vertheidigt; de Magiſtrat hadd weislich för dat einzige Dur en Brüggentoll inricht't, wo för jedes Pird en Gröſchen betahlt war⸗ den müßt, dat was den Find tau dür, un hei führte leiwerſt nah den roden Huſ' un vertehrte dor up Amts⸗ Rebeit ſin Geld in Bradaal un ſure Gurken.— Wen Däms tau de Tid hüren ded, wüßt kein Minſch; de Feſtung hürte den Großherzog, dat ſäd hei nich allein, ſünnern ok ſin Oberſtleutnant, den hei as Kumman⸗ danten dor inſet't hadd un doräwer was ok kein Strid; äwer wen de Stadt hüren ded?— De Oberſtleutnant ſäd, hei wir nich blot Kummandant von de Feſtung, hei wir ok as Guwernör von de Stadt, un ſinen Großherzog hürte de Stadt ok, un wenn hei de Feſtungsklock ſtellen ded, denn müßte de Stadtköſter

ſik dornah richten. De Köſter ſäd äwerſt, hei richt'te

ſik nah de Sünn; un de Oberſtleutnant un de Groß⸗ herzog hadden em in de Ort nicks tau befehlen.