— 302—
get ganz, dat hei Burmeiſter was un ik Delinquent. — De acht Johr hadden en ſchönen Slagbom tüſchen uns ſmeten, un nu is de Tun noch höger worden dörch den Hofrathstitel, un paß Einer up!— dor kümmt mit de Tid noch en Hakelwark baben up, denn wo lang' ward't wohren, denn möt hei jo doch wat Geheims warden, un dortau ward ik mi ſihr freuen, denn heww ik ok en geheimen Dutzbrauder. Awer den Abend wull de Schandor ganz utenanner gahn, as hei hürte, dat de Burmeiſter ſik mit den Vagebunden dutzte, un as hei ſach, dat hei mit em'ne Buddel Win drünk; hei kreg ne ſlichte Meinung von de meckelnbörgſchen Beamten, äwer mitdrinken ded hei doch.— Franzing, weitſt woll noch?


