— 300—

dat de Wagen rüggwarts ſchaben warden ſüll, un dat dortau de Räd' mit unſ' Fett ſmert würden.

Awer nu was't jo vörbi— taum wenigſten för mi — ik kamm jo nah min Vaderland, nah Däms; un as drei Dag' üm wiren, ſatt ik mit en nigen Schan⸗ doren up'ne Extrapoſt un führte gegen de meckeln⸗ börgſche Grenz hentau.— Adjüs ok Preußen!— Doch ihre ik dit tau Warnow raupen ſüll, müßt mi noch wat paſſiren, wat mi in't Hart ſniden ſüll; ik ſüll noch tau weiten krigen, dat ſei mit unſ' Dodesurthel nich blot uns allein, ne, dat ſei mit dat Bil, wat ſei uns ſlepen hadden, ok Ollern, Verwandten un Fründſchaft drapen hadden.—

Ik ſtah unnerwegs in en Poſthuſ' un beſeih mi de Biller an de Wand, as dat mine Mod' is— un'ne gaude Mod' is't, denn Einer kann meiſtendeils von de Biller up de Lüd' urtheln, de ſei uphängt hewwen— dunn hür ik achter mi ſtill wat vör ſik hen weinen, un as ik mi ümdreih, ſeih ik dor'ne Fru up en Staul ſitten, de hett de beiden Hän'n vör't Geſicht deckt, un de Thranen lopen ehr mang de Fingern dörch.— Leiwer Gott! un ik denk an en plötzliches Unglück, wat äwer de Fru kamen is.—„Was iſt Ihnen?“ frag ik. —„„Ach,““ röppt ſei,„„ich habe auch einen Sohn dabei!““ un dormit ſteiht ſei up un leggt mi de Hand up de Schuller un kickt mi ſo troſtlostrurig mit ehre natten Ogen an, dat mi dat dörch Mark un Bein gung, un ſei mi vörkamm, as wir ſei min eigen Mutter, de

all lang' den letzten Slap ſlep.—„Wer?“ frog ik.—