— 297—

Den irſten Dag hadd ik dat Glück, Auguſte von Martini vör ehre nige Wahnung up Jenſid von den Strom tau drapen un bröchte ehr en Gruß von minen ollen Kapteihn.—„Herr Reuter, was heißt dies?“ röp ſei mi in den Wagen rinne— wi hadden meindag' kein Wurd mit enanner ſpraken.—„„JIch werde aus⸗ geliefert,““ röp ik taurügg,„„und.... läßt vielmal grüßen!“—„Kommt er auch frei?“ frog ſei.— „„Bald!““ ſäd ik,„„bald““— Un de Poſtilljon blos, un ſei winkte mi noch tau, un ik ehr ok, un kennten uns doch gor nich; äwer wenn dat Led ok de Harten tauſamen ſmäd't, iſern, faſt, von'ne richtige Freud' geiht en Blitzſtrahl ut un ſleiht hir in un dor in, woran Keiner denkt, un wer ſik ſüs frömd un kolt vör⸗ bigahn is, de fäuhlt ſik warm, wenn em de warme Freud' von en annern Minſchen dröppt, denn en jeglich Minſchenhart is von unſen Herrgott nich för ſik allein — ne, för alle Minſchen makt.

Un den annern Dag kemen wi in en Holt,'t was en Eikwald, in ſöß Johr hadd ik keinen ſeihn.—„Ach,“ ſäd ik tau den Schandoren,„willen Sei mi ne Freud' maken? Laten S' uns dörch dat Holt gahn.“— Un de Schandor ded't, un de Poſtilljon blos ſin luſtig Stück⸗ ſchen, un dat Holt rök as idel Mäſch, un de Boſt dehnte un widete ſik, un de Bottervägel ſpelten in de Sünn— dor was en Swälkenſwanz, dor en Schiller⸗ falter, dor en Sülwerſtrich!— en Kind kunn Einer warden, en wohres Kind! Un as wi ut dat Holt kemen dunn lagg dor linkſch en wittes Klewerfeld, en Saat⸗