— 296—

ik nah Swerin kam, denn beſäuk ik em up ſin Poſtament vör den Sloß, denn begrüß ik em in ſine ſtille Gruft, un de Würd', de min Hart denn redt, ſünd vull Dank dorför, dat hei mal'ne arme afquälte Minſchenſeel tau 'ne grote Freud uperweckt hett.

Virteihn Dag' vergungen nu noch, bet dat Allens „officiell“ in Ordnung was, dunn würd ik tau den Auditöhr kummandirt un müßte„Urphede“ ſwören, dat ik keinen Faut meindag' nich up dat preußſche Rebeit ſetten wull, ſüs ſüllen de Schandoren mi upgripen un wat ganz Gruglichs— ik weit nich mihr wat— mit mi upſtellen.— Du leiwer Gott! wo ännert ſik dat All; nu bün ik Preuß,— koſt't mi ſäben un twintig un en halwen Sülwergröſchen— un wahn as Inligger in Meckelnborg, un wer weit, wat mi nu de Meckeln⸗ börger nich wedder„Urphede“ ſwören laten, denn „Was iſt des Deutſchen Vaterland?“ is en ſchön Lid,

un ik heww't ok oft ſungen, äwer meindag' nich funnen

un bün nu doch ok all binah twei un föftig Johr dorin rümmer wandert, ok dorin rümmer ſtött worden.

As de Feierlichkeit mit dat„Urphede“⸗Swören tau En'n was, as ik von minen ollen braven General un mine trugen Kammeraden Afſchid namen hadd, müßt ik tau den Herrn Landrath kamen. De Mann was fründ⸗ lich gegen mi, un ſet'te in minen Paß utdrücklich:„der Flucht nicht verdächtig, weil er in ſein Vaterland aus⸗ geliefert wird“; äwer'n Schandoren kreg ik doch mit up den Weg, un ſo reiſ'te ik denn wedder mit deſen Klotz an'n Bein hunnert un twintig Mil dörch't frie dütſche Vaderland.

—

———

— 4—