— 294—

Vergang mit em.—„Du kriggſt ok Geld,“ ſeggt hei. —„Ne,““ ſegg ik,„„min Vader hett mi irſt vör virteihn Dag' Geld ſchickt, ſo fix geihtt nich.“—

„Du kriggſt Geld,“ ſeggt hei,„un kriggſt noch'ne annere

fröliche Nahricht.“— Na, ik eſtimir dat nich wider un gah, as dat Tid is, dal nah de Friſtun'n un as ik mit de Annern dor vör de Dör ſtah, de upflaten ward, geiht juſt de Kopmann Swarz dor vörbi, bi den ik dörch minen Vader akkreditirt was, un de meiſtendeils mine Breiwſchaften beſorgen ded, d. h. wenn de oll General ſei leſen hadd.—„Schön, dat ik Sei drap!“ ſeggt hei. „Sei hewwen en Breiw unnen up de Poſt.“—„„Sühſt Du?““ ſeggt de Franzoſ', de achter mi ſtunn.— „Awer de Breiw,“ ſeggt de Kopmann wider,„is mit Geld beſwert, un ik möt irſt den Poſtſchin dal ſchicken.“

„„Sühſt Du?““ ſeggt de Franzoſ' wedder.— „„Merkwürdig!““— Na, wi gahn in de Friſtun'n, un't paſſirt wider nicks; äwer as wi des Nahmiddags unner de gräunen Linden ſitten, un ik mit den Kapteihn ne Partie Schach ſpel, ſteiht de Franzoſ' un kickt tau. — Na, ik kik denn einmal ſo verluren de Alleh entlang un ſeih den Kopmann dor dal kamen mit en witten Snuwdauk in de Hand, den ſwenkt hei ümmer ſo dörch de Luft.—„Wat föllt den in?“ ſegg ik,„ſo warm is't doch grad ok nich, dat hei ſik fäkeln möt.“—„„Hei bringt Di de gaude Nahricht!““ ſeggt de Franzoſ', un as de Kopmann neger kümmt, röppt hei mi tau:„Sie kommen von hier fort, Sie werden an Ihr Vaterland ausgeliefert.“—„„Merkwürdig!““ röp de Franzoſ' un

—