— 293—

henführt? De ganze Karr, de mit alle Kraft un Gewalt, mit Haw un Gaud, mit Thran un Blaud von dat Volk ut den franzöſchen Sump ruterreten was, hett dat dunn in en Grawen ſmeten un den Einzelnen mit Un⸗ gerechtigkeit un Grauſamkeit verfolgt.— Äwer lat dat! de Wind hett dräwer weiht, un de Vagel is dräwer flagen, un von de ſwarte Tafel, worup de bittern Ge⸗ danken von jeden Enzelnen von uns verteikent wiren, is de Schriwwt binah verlöſcht— ſall verlöſcht ſin, wenn de groten Herrn de Schriwwt blot leſen wullen, de vör ewige Tiden in Stein uthau't is.— Allens hett up Stun'ns wedder Hoffnung, Allens politiſirt üm mi rümmer, un binah bi Allen kümmt dat up't Reken rute, de Ein rekent ſinen Vurthel ſo herümmer, un de Anner anners herümmer, ſei politiſiren mit den Kopp; Unſer⸗ eins ok mit dat Hart; denn ſtahn in ehren Kopp de Tallen ok hell un klor, ſchön in eine Reih, wat uns in't bläudige Hart ſchrewen is, höllt doch länger un ſtrömt doch warmer dörch't ganze Weſen, as de heilge

Zins⸗ up Zins⸗Reknung.

Awertt ſüll nu anners warden, un de mi dat tauirſt verkünnen ded, was min Franzoſ'.— Ik heww all ſeggt, dat hei en grot Geſchäft mit Prophenzeihen bedrew, ok mit Drömen; un ſo waken wi denn eins Morgens up, un hei ſeggt tau mi:„Weitſt, wat mi drömt hett?“— „„Ne,““ ſegg ik.—„Mi hett drömt,“ ſeggt hei,„Du kriggſt hüt en Breiw von Dinen Vader.“—„„Dat's woll mäglich,““ ſegg ik kort, denn wenn Einer up ſine Geſchichten ingung, denn was den ganzen Dag kein