—= 289—

dor vertellt hewwen, dat kreg Lewandowsky wenigſtens nich tau weiten, denn de kläterte nu irſt mit ſin„Sei⸗ tengewehr“ bet an de Dör ranner.

Un wi ſtunnen nu dor un lurten, denn ſei müßten ſik doch an't Finſter wiſen, un as dat irſte Heſ'weſen tüſchen de Leiwslüd' voräwergahn ſin müggt, dunn kemen ſei denn ok Arm in Arm an't Finſter un dinerten un nickköppten, un dat Ding de Kopernikus ſach ſo vörnem ut, as en twölwjöhrigen Graf, un Aurelia bögte ſik ſo ſmidig, as en Lilgenſtengel, up den rode Roſen waſſen, un för de Beiden hadd ſik lütt Idachechen drängt un klappte in de Hän'n un winkte un lachte un wiſ'te up ehren lütten nigen gelen Swager, as wir't'ne Honig⸗ popp, de ſei tau Wihnachten kregen hadd, un achter dat Ganze ſtunn„Mutter“ un dukerte ümmer knixwis up un dal, dat de Franzoſ' tau mi ſäd:„Du, dor achter ward bottert.“— Un Don Juan, de inn Horen gung un nicks taum Swenken tau Hand hadd, ret den Erz⸗ biſchoff ſinen Körbſenſtengel von den Kopp un ſwenkte em in de Luft un röp:„Hurah för de Beiden!“ un wi Annern röpen„Hurah!“ mit un ſwenkten ok mit de Mützen— blot de Erzbiſchoff nich, de grawwelte ſik verlegen up den kahlen Kopp herüm.— Un de oll Herr General hadd dat Hurah ok hürt un hadd jo nahſten tau Lewandowsky'n ſeggt,'t wir nich ganz in de Ord⸗ nung weſt; äwer hei hadd ſik doch freut, dat wi ſo kammeradſchaftlich tau enanner höllen.

Un as wi nu mit Spaß un Lachen wedder an unſe

Kaſematten ranne kamen, dunn ſitt unſ' oll brav Kap⸗ Olle Kamellen II. 19