— 286—

leſen müßt, dunn ſäd de oll General dorin: wi Awrigen füllen uns All hir unnerſchriwen, dat Keiner von uns ſik hir wider verlawen wull, denn an eine Verlawung hadd hei naug.——

Na, dat was nu mal en Stück! De Geſichter wür⸗ den denn ok ſihr lang utſeihn; äwer wat hülp dat All? Ik äwerſchot in Gedanken mi de Frugenzimmer, de up de Feſtung noch begäng' wiren, un as ik dor nich recht wat Paßlichs funn, ſchrew ik mi unner:

Charles douze.

Nah mi kamm de Franzoſ', de ſäd, ſo lang hei ſitten ded, dacht hei nich an't Frigen, un wenn hei fri kem, wir hei wedder preußſche Leutnant, un denn müßt hei, wenn hei ſik verfrigen wull, 12000 Daler up⸗ wiſen, un de hadd hei nich, alſo:

Franzoſ, königlich preußiſcher Lieutenant, augenblicklich a. D.

Dunn kamm de Erxzbiſchoff, de ſäd, vör en por Dagen hadd hei't nich dahn, nu äwer dat hei den Bäcker bi dat Frühſtück ſeihn hadd, wull hei't dauhn, denn de Mann künn noch lang' lewen:

F. W., Erzbiſchoff.

Don Juan ſäd, hei wull kein Narr ſin un ſik faſt binnen, hei wir noch jung, un em hürte noch de ganze

Welt tau, ſo wat ded hei den Kopernikus girn tau Gefallen: Don Juan, Dichter.