Kapittel 4.

Mutter, mi grugt. Worüm ik mi mit den Herrn Unteroffzirer Altmann vertürn müßt, un worüm de Oberſt B. up de Feſtung kamen was, un dat ik wedder inpackt un nah M. afſchickt würd.

So redte ik nah Johren; den Nahmiddag un Abend äwer, von den ik eben ſeggt heww, was mi nich taum Reſonniren tau Sinn, up mi lagg dat as de Mort, un de Gedanken an dat unglückſelige Minſchenworm unner mi ſtödden mi binah dat Hart af. Unner mi, dörch en ſwackes Minſchenwark von mi ſcheidt, ſtunn de Dod; hei was nich unverhofft kamen, as de Slap in de Kinnerjohren, hei was nich allmählig kamen, un dat Og hadd ſik an em gewennt; mit einem Mal hadd hei ſik an dat Lager von den Mürder ſtellt un ſtunn dor wis in ſine gruglichſte Geſtalt un rüppelte un rögte ſik nich un wiſ'te em Biller, blaudrode Biller, all ein bi ein, jo kein äwerſlagen!

„Licht aus!“ röp de Schildwach von buten nah min Finſter rup; de Klock was teihn, von nu an müßt ik in'n Düſtern ſitten. Ik was nich gruglich; ik hadd up de Feſtung, von wo ik kamen was, Johre lang in'ne düſtere Kaſematt ſeten, unner mi bruſ'te un hulte de Stormwind dörch den langen, unnerirdſchen Gang, de dörch de ganze Feſtung gung, links von mi was de Feſtungskirch, hinner mi en düſtres Lock, wo de Röwer un Mürder Exner, von den Pitaval vertellt, in Keden un Banden an de Mur anſlaten weſt wir— ik hadd