— 28—

heit un Einigkeit, äwer taum Handeln wiren wi tau ſwack, taum Schriwen tau dumm, dorüm folgten wi de olle dütſche Mod', wi redten blot doräwer. Dat was jo äwer ok naug för ſo en geſchickten Unnerſäukungs⸗ Richter, as unſ' Unkel Dammbach was, de grad in ſine beſte Carriere was un nu doch nich ſlüppen laten kunn. So würd denn nu alſo ut en frien, frölichen Sünnen⸗ pruſt en Dunnerſlag makt, un dat Dodsurthel würd ſpraken ahn alle Entſcheidungsgrün'n, denn, obſchonſt ſei uns verſproken ſei nahtauliwern, ſünd ſei in de Hor drögt, un wi hewwen ſ' meindag' nich tau ſeihn kregen. Stats deſſen wiren de Dicknäſigen, de dunn an't Räu⸗ der ſeten, hellſchen parat, allerlei gefährliche Geſchichten von Demagogen un Königsmürders in Umlop tau brin⸗ gen,— un doch— Gott vergewt ehr!— ſei wüßten am beſten, dat Allens utgeſtunkene Läg' wir. Vertheidiger kunnen wi uns nich wählen, de würden uns ſet't; min, de mi faſt verſprok, dat ik in min Vaderland, Meckeln⸗ borg, müßt utliwert warden, hett mi up keinen Breiw, den ik an em ſchrewen heww, antwurt't.— Nemen S' nich äwel, Herr Juſtizrath, ik bün en beten von't Hun⸗ nert in't Duſend geraden; äwer wenn ik an de Nütz⸗ lichkeit von de Dodsſtraf un denn wedder an de Huma⸗ nität denk, de mi von Gerichtswegen tauflaten is, denn bömt ſik in mi ſo allerlei up un ſtött min Gedanken as Kohl un Räuben dörchenanner.““